Dit was 2013

Het nieuwe jaar is al weer even bezig, maar een overzichtje van het voorbije jaar kan nog wel. Toen nam ik me immers voor om tenminste 10 projecten af te werken.

Even kijken hoe dat gelukt is.

Ster van Bethlehem - gestart oktober 2009

Detail Ster van Bethlehem

Eenvoudige sok in boordsteek - Meilenweit Cotton van Lana Grossa

Geraffineerde kabels uit "Breien to go: sokken"
gebreid in Meilenweit Soja van Lana Grossa

 Kabeltopje, breigaren uit de voorraad

Vest in Noro Taiyo, design 9 uit Noro Mardi Gras

Gregrory-sjaal van Marianne Isager

Half Granny Square Shawl

Gehaakte sjaal

Ajourvestje

Kabeltopje

Van sjaal naar sok

Kous met gaatjes

Hitchhicker

OHL-string

Speldenkussen

Gevilte pantoffels

Sjaal voor oma Maria

Fair Isle sokken

Lonely Tree Shawl

Polswarmers

Polswarmers -2de paar

Fijne sokjes

Zo, 2013 was een meer dan goed jaar op handwerkvlak. En voor 2014...wat meer quiltwerk misschien? Er ligt meer dan genoeg te wachten.

Half Granny square shawl (FO 08/2013)

Weer wat af, het is bijna niet te geloven. Toegegeven, het is nog niet het gebreide vest. Dat blijft zo'n beetje hangen. Want eens alle delen af moet dat in elkaar gezet worden en dat is echt niet mijn favoriete bezigheid. Dus greep ik steeds maar naar de half granny square shawl. Ik vind hem leuk: zacht, lekker warm, lieve kleuren. Een comfort shawl, zoals je ook comfort food hebt. Denk er chocolade, thee, lekkere zetel en een goed boek bij en het leven is helemaal goed. In real life valt dat nog wel eens tegen, gelukkig zijn er stukjes en beetjes die we zelf kunnen maken en invullen.

Bij denken aan zelf maken en dingen afwerken gaat er ook steeds ergens een rood lampje branden. Ik probeer het te negeren, maar als je dan een link tegenkomt naar een tutorial video kan je er niet meer omheen. Quilten...zucht. Het blijft een opgave. En als ik dit filmpje bekijk slaat de schrik me helemaal om het hart. Ik doe het dus echt niet goed! Mijn naald komt nooit zo loodrecht te staan. Hij wordt krom en breekt heel vaak net als bij de mevrouw in het filmpje, maar loodrecht...nee. Het zou wel eens de verklaring kunnen zijn waarom mijn steken aan de achterzijde altijd zo klein zijn. Ik ga het proberen, met de beelden in mijn achterhoofd. En misschien moet ik eens een lederen vingerhoed proberen, want ja ik moet ook de naald echt kunnen voelen. Hoe weet je anders dat je doorheen de hele sandwich zit? En ik wil dat goed voelen, zoals in een klein stukje vel meenemen. Als je netjes in het allerbovenste laagje zit doet dat geen pijn, echt niet. Met een rukje trek je het los en je bent tenminste zeker dat je ook achteraan een steekje zal zien. Maar na een tijdje raakt dat bovenste laagje op en zit je met een rare vinger. Het ziet er wat schimmelig uit, zo met al die kleine losgerukte velletjes en steekgaatjes. Ik bloos nu wel even, het lijkt een beetje luguber en masochistisch, maar het valt heel erg mee hoor! Toch moet ik soms even een paar dagen (zeer rekbaar begrip voor mij) rusten. Tot ik weer nieuw vel heb. Want voor eelt ga ik niet, dat is gevoelloos, en dik. Daar kom je niet doorheen, daar valt niks aan los te rukken. Dus zo'n dunne lederen vingerhoed is misschien wel wat voor mij. Moet ik even naar op zoek gaan.


Maar misschien toch maar eerst mijn vest afbreien en in elkaar zetten. ;-)

Breien en zwijmelen bij mooie quilts

Het haakwerk neemt even rust, het breiwerk wordt naar voor geschoven.

Nog een paar mouwen breien, afwerken en klaar is Kees het wikkelvest in ruitenajourpatroon. Het patroon komt uit Filati Classici-3 van Lana Grossa, gebreid in Puntino kleur 36 . Ik gebruik een dunnere naald (3) dan in de beschrijving (4) aangegeven, omdat het breisel anders te los werd. Voor een sjaal is dat mooi, een vest mag wat strakker zijn vind ik. Binnen twee weken wil ik het vest af hebben. Ik schrijf dat hier even neer om mezelf wat onder druk te zetten....

Die druk is nodig want er is nog zoveel af te werken en er zijn nog zoveel nieuwe ideeën. 

Deze week bezocht ik met twee medepatchworksters de tentoonstelling van quiltgroep Scrap House . De oh's en ah's waren niet van de lucht. Af en toe viel er ook een diepe zucht. Zoveel mooie ontwerpen, zo'n fijne afwerking. Het geeft een dubbel gevoel. Enerzijds het gevoel van nog een prutser te zijn, de stukken zijn zo mooi en gelijkmatig gequilt. Quilten, ik krijg er nog altijd de kriebels van en schuif het graag voor me uit. Anderzijds geeft het nog meer zin en ijver. Jaja, ik heb sindsdien alweer wat gequilt aan mijn appliqué. Met veel gezucht en geblaas om mijn ongelijkmatige en scheve steken, intussen in mezelf de mantra 'oefening baart kunst' herhalend. Volgens mij zal die baring volgen op een olifantendracht....

Enkele foto's van de tentoonstelling: (aan de kwaliteit van de foto's en de fotograaf schort wat...priegelen is immers meer haar ding)

Drie prachtige stukken van Hilde, die ons het patchen en quilten bijbrengt. Ik herinner me nog de eerste lessen. Een eenvoudige nine-patch, te beginnen bij het begin: patroon uitwerken, zelf je malletjes snijden, stof snijden, spelden en patchen maar! Snel, graag! Nee, dat zei Hilde niet, dat dacht ik bij mezelf, ik zie graag het resultaat van wat ik doe. En liefst snel. Dus een ietsiepietsie van een millimeter hier, een ietsiepietsie daar, dat is toch niet zó erg? Als puntje bij paaltje puntje komt dus wel, ze komen dan namelijk niet echt bij elkaar. Ik denk dat Hilde het ergste vreesde, dat ik er eentje was die het zou opgeven. Maar nee hoor, intussen zijn we 5,5 jaar verder en meet en pas ik alles minutieus. Dus daarom gaat het allemaal zo traag bij mij: het patchen als een pietje precies en het quilten voor me uit schuiven. Resultaat na al die jaren: welgeteld 1 stuk volledig af. Daar moet ik toch ook iets aan doen. Ok, de volgende afspraak met mezelf: de appliqué moet tegen het eind van de zomer volledig af zijn.
Snel terug naar de foto's, want ik krijg het wat benauwd!

 Die geborduurde details, prachtig!

Deze drie zijn helemaal in 'mijn' kleuren. Zwijmel...

 Zo'n Dahlia, die wil ik ooit es maken. Het is toch steeds weer verrassend hoe eenzelfde patroon door de stof- en kleurkeuze een totaal ander resultaat geeft.

Dat wordt dus flink quilten en een aantal nog te patchen ufo's aanpakken in het vooruitzicht van de volgende lessenreeks die ergens in oktober (of al in september?) start. Op het programma staat Crazy Patchwork, lijkt me ook geweldig leuk. En ok, om zelf te scoren met dit inkoppertje: dat kan niet moeilijk zijn voor mij  ;-)

En nog is het verhaal van de week niet af. Er was nog iets. Een gebeurtenis! Rosemie van 't wolwinkeltje was vrijdag jarig. En het was een speciale verjaardag, zo eentje die gepaard gaat met een nieuwe voordeur. Dat kon niet ongemerkt voorbij gaan, dus kreeg ze een nieuwe collega: Madeleine. 

Madeleine werd stiekem in elkaar gepriegeld door een hele boel dames die menig uur in en boven 't wolwinkeltje slijten. Er werd heel wat gefluisterd, bedisseld, gebreid en gehaakt en zo stond ze gisteren opeens in de winkel. Hoewel er soms heel luid gefluisterd werd en er lapjes van de ene hand in de andere tas gingen, had Rosemie niks door. Missie geslaagd dus!

Vandaag mocht Madeleine al buiten staan pronken ter gelegenheid van de braderij. Volgens mij wordt ze één van ons en mag ze nooit meer weg. Hetzelfde geldt voor Rosemie natuurlijk. Ik hoorde een passant zeggen: "This shop has been here for ages!"  En dat zal nog lang zo zijn, heb het gecheckt bij Rosemie. Oef! 

 

 Floortje is duidelijk blij met Madeleine

 

En als wij bolletjes wol zien, is het elke keer weer alsof we in grote nood verkeren en onze voorraad moeten aanvullen. Er zijn ergere dingen..., toch?

To blog or not to blog

 
Ik vraag het me al een hele tijd af: to blog or not to blog. En eigenlijk ben ik er nog steeds niet helemaal uit. 

Zelf vind ik het zalig om door blogs te snuisteren en veel te veel ideeën op te doen. Ik wil ook wel eens wat van mijn gepriegel tonen. Nu doe ik dat via Facebook, zo blijft het onder vrienden. Maar dat zijn niet allemaal priegelaars. Van een breigenote hoorde ik dat ze leuke medebreisters had leren kennen door haar blog.

Dus...ik doe het gewoon en zie wel wat het geeft.

Vandaag heb ik eindelijk nog eens wat gequilt. Patchwork en quilten liggen wat stil door het recentere breivirus, om nog maar te zwijgen van een potentieel haakvirus...

Er valt nog heel wat te quilten aan deze geappliceerde bloemenquilt. Omdat ik er van uitging dat ik appliceren niet zo mooi en niet zo leuk vond, en ik destijds nog een onervaren quiltster was, kocht ik heel goedkope katoenen stof. Lees: harde, stugge stof. Het mag duidelijk zijn dat ik er erg van geniet om dit stuk te quilten en er menig naald richting filistijnen gaat. Doch, enige koppigheid is mij niet vreemd dus ik ga even stug als de stof door!

Toch verdiende ik een beloning vond ik. En menig bolletje wol staarde me uitnodigend aan. Laatst kwam ik deze 'Half granny Square Shawl' tegen bij anastaciaknits. Mijn incuberend haakvirus roerde zich. Omdat je virussen beter uitziekt dan ze probeert tegen te gaan gaf ik er vlotjes aan toe.

Ik gebruik Micro Summer Color van Schachenmayer. Ik heb wat met bollen met kleurtjes...ik haal ze in huis zonder goed na te denken over wat het uiteindelijke resultaat van de kleuren zal zijn. Ze zijn gewoon leuk op zichzelf.
Deze is wel heel flashy. En het verloop wat brusk voor deze toepassing misschien? Maar ach, met dit weer mag het, vind ik. Met kleuren moet je trouwens ervaring opdoen. Toch? Dit zeg ik terwijl er hier naast me een andere kleurige bol ligt te lonken. En als ik mijn hoofd draai liggen er nog een paar. Je moet altijd wat op voorraad hebben vind ik. Je weet maar nooit welk idee of welke aandrang zich plots aandient...