Görg & Görg

Een stadsbezoek, dat moet zo aan bepaalde voorwaarden voldoen. Er even helemaal uit zijn met een flinke portie cultuur en vertier.

Voor het cultuurgedeelte kies ik geschiedenis, me even in een andere tijd wanen: zwijmelend wrijven over een steen, me voorstellen hoe eeuwen terug historische figuren leefden: het hoefgekletter van de paarden, koene ridders en bloederige strijd, het ruisen van kledij, het dagelijkse leven van eeuwen geleden.

Voor het vertier staan met stip op één: handwerkwinkels en boekhandels. Naast het gezwijmel wil ik toch ook graag iets materieels aan een uitstap overhouden.

Dus, dit weekend gingen we maar eens naar Aken, daar leek dit alles me ruim voor handen.
Ik moet eerlijk toegeven dat het cultuurgedeelte ietwat tegenviel. Het zwijmelaspect ontbrak wat vond ik. De geschiedenis was er, maar het was alsof ze niet meer helemaal ademde. Waarschijnlijk komt ze binnen enkele maanden weer meer tot leven, dan worden naar aanleiding van het overlijden van Karel de Grote 1200 jaar geleden, verschillende tentoonstellingen en festiviteiten georganiseerd.
Wat niet wegneemt dat in nu al bangelijk dicht bij de keizerstroon en het stoffelijk overschot van Karel de Grote stond. Ik had graag de troon even geaaid, maar dat kon jammer genoeg niet.

Op naar meer aaibare dingen dan maar: breigaren! Bij Görg & Görg is dat ruim voorhanden.



Veel garens die ik ken, maar dan toch, achteraan in de winkel een voor mij onbekend merk: Ito . Pure zijde, mengelingen met zijde, garens met papier of staaldraad erin. Echt wel bijzondere dingen.
Ik probeerde mijn hoofd erbij te houden en koos een paar 'eenvoudige' garens.

De lichtgrijze Asa (linnen, katoen en zijde) en de Serishin (zijde) in de kleur 'Deep Sea' zullen tot (lace-) sjaals verwerkt worden.
De Kinu (bourettezijde) in Lead Green wordt waarschijnlijk een topje.

Maar zoals vaak het motto is: eerst maar eens wat dingen afwerken!

En die boekhandel? Wel die bezochten we ook nog. Daar heb ik gesnuffeld en geaaid, maar met mijn zakje garens was mijn behoefte aan materiële dingen weer even bevredigd. En ook hier kan ik zeggen: eerst maar eens wat boeken uit de voorraad lezen!

Het is overigens opvallend hoe gelijk beide hobby's lopen:
De ellenlange leeslijst en de verzameling patronen en ideeën, genoeg voor tientallen jaren.
De hoeveelheid ongelezen boeken op de plank en de dozen met de wolvoorraad.
De aantrekkingskracht van boekhandels en handwerkwinkels.
En vooral, het gevoel van spijt omdat ik nooit de tijd zal hebben om alles te lezen en te maken wat ik zou willen lezen en maken...

Van sjaal naar sok, opendeur bij Dolce Lana en vrijgezellen op het terras van 't Wolwinkeltje

De sjaal die een paar sokken werd. Zo gaat dat immers met het Regia Creativ-garen. Het wordt niet als een bol aangeboden, maar als een eenvoudig gebreide sjaal. Op die manier kan je het kleurverloop al goed zien. De sjaal was in het middenstuk lichter gekleurd en ik zorgde er voor dat ik dit gedeelte voor de voet gebruikte. Kwestie van een wit voetje te proberen halen ofzoiets.

Vorige week hield Dolce Lana open deur. Ik kende de winkel van op Internet en vroeg me af of ik eens zou gaan piepen. Ik ben hier in Leuven immers goed voorzien van wol in 't Wolwinkeltje. Maar ja, nieuwsgierig als ik ben ging ik toch maar eens kijken. Ook met de belofte aan mezelf dat als ik dan al de moeite deed om tot daar te bussen en treinen, ik me ook gewoon mocht laten gaan. De voorraad is dus weer flink aangevuld en tijdens het laten gaan heb ik toch op een gegeven moment aan de noodrem getrokken. Anders werd het helemaal te gek!

Nu nog de tijd vinden om er wat mee te gaan doen. Ideeën genoeg, maar nog een aantal projecten op de naalden, twee kadootjes die dringend in elkaar gepriegeld moeten worden en vanaf oktober starten de cursussen 't Wolwinkeltje weer.

Daar schreef ik mezelf vandaag voor in, vorig jaar viste ik bij een paar cursussen achter het net wegens volzet, dus nu was ik er als de kippen bij om me voor zeven, jawel: ZEVEN, cursussen in te schrijven. Er zijn kleinere projecten bij zoals sokken, handschoenen en polswarmers maar ook heel uitdagende. De Jubilee Throw van Kaffe Fasset bijvoorbeeld. Ik moest eigenlijk even slikken toen ik de foto zag. Maar het moet er maar eens van komen om kleuren te leren inbreien.

Het zal wat gepriegel en gezwoeg en gezweet vragen, maar dat gaat altijd gepaard met dolle pret. Dat was ook vandaag zo, tijdens het 'vrij breien'. Als het weer het toelaat, zitten we buiten voor de winkel te breien en dat geeft heel wat bekijks. Opvallend is dat Nederlanders vaak enthousiast reageren, ze kennen dat helemaal niet in Nederland zeggen ze dan. Vreemd, als je het grote aantal Nederlandse handwerksites bekijkt.

Maar vandaag hadden we toch wel speciale bezoekers. Een groepje jongelingen had een vrijgezellendag en ze vonden dat de bruidegom moest leren breien. Dat moedigden wij dus enthousiast aan, en 'onze' Nicole nam deze taak op zich.

 

Wat die laatste foto te betekenen heeft kan ik hier fatsoenlijker wijs niet neerschrijven.

 In elk geval was de interesse gewekt, want de 'leader of the gang' wou het ook wel eens proberen.

En hij kon het! Dus volgens mij hebben die mannen vanaf vandaag een nieuwe hobby. Gedaan met voetballen, het wordt gezellig breien vanaf nu. Ze zijn zeker welkom.

Mocht iemand deze heerschappen kennen, verwijs ze dan naar deze site of stuur hun gegevens even. Die zijn we natuurlijk in alle  hilariteit vergeten vragen. Mochten ze zich héél erg opgelaten voelen bij deze foto's kunnen ze op eenvoudig verzoek en een paar naalden breien weggehaald worden.