The Jubilee Throw: an update

Geen afgewerkt project deze week. Er zijn enkele 'snelle' tussendoortjes tussen de geplande projecten geslopen. Al blijkt vaak dat dat 'snel' soms een beetje optimistisch ingeschat is. Ik weet dat, en toch kan ik het niet laten om de nodige breistress te creëren. 

No finished project this week. I got sidetracked by unplanned 'quick' projects. Although 'quick' is a bit overestimated here.

Maar de tweewekelijkse blogpost moet toch geschreven worden. Dus even bedacht waar ik het over kon hebben. De Jubilee Throw van Kaffe Fasset is misschien een goed idee! Na twee jaar (!) heb ik toch al een paar lapjes af. Ahum,..., tsja,.... Ik vind de patronen mooi en het garen en de kleuren geweldig. Maar de techniek blijft een gevecht.

But my two weekly blogpost has to be written, so I've been thinking about what to write about. The Jubilee Throw by Kaffe Fasset is an idea. After two years I've finished some blocks...ahum...well.... I love the patterns and the yarn and it's colours, but the technique remains a struggle.

Intarsia met rechte lijnen lukt redelijk vlot. Maar met gebogen lijnen wordt het nog net geen ramp.

Intarsia with straight lines goes reasonably well. But curved lines can sometimes look disastrous. 

 












 
 























Om van de fair isle-techniek nog maar te zwijgen. Vaak zie ik geweldige projecten op het internet en dan vraag ik me af hoe ik ooit tot zo'n glad en egaal breisel moet komen. Stug doorgaan lijkt me de enige oplossing, en vooral met regelmaat. Dit is een project dat vaak weken, soms zelfs een paar maanden niet boven gehaald wordt. Vijf en een halve block op twee jaar: het zegt genoeg. Medebreisters die dit project gelijk met mij startten zijn toe aan de laatste block(s) en beginnen met het aan elkaar zetten.

Not to mention the fair isle technique. I sometimes see beautiful projects on the net and I wonder how to achieve such a smooth fabric with even stitches. Keep practising seems the only option, with regularity  that is. This is a project that I often neglect for weeks, even months. Fellow knitters who've started at the same time are finishing their last blocks. Some are already assembling them.
 

 

I wish this was me, but it is the first one of the group who started with the assembling

Dus misschien is het niet slecht dit project even onder de aandacht te brengen . Ik maak bij deze de afspraak om binnen een half jaar een nieuwe update over dit project te brengen. Hopelijk ben ik dan (minstens) een 6-tal blocks verder?

So maybe it is not bad to bring this project under the attention. Hereby I promise a new update within 6 months. Maybe I'm (at least) 6 blocks futher by then?

Fair Islesokken en een sjaal voor oma Maria

Zaterdag ging de cursus Fair Islesokken breien van start in 't Wolwinkeltje. Het Fair Islemotief is dat van de Caithness Socks van Rowan, de voet van de sok wordt gebreid naar het favoriete model van Gerda. De meesten breien de sokken in Rowan Tweed, maar ik had nog twee bollen Meilenweit 50 Seta/Cashmire in een soort paars en besloot er enkele kleuren bij te kopen: ecru, zachtgroen en jeansblauw. Een echt Inge-palet constateerde ik achteraf. Een mens wordt op den duur herkenbaar aan zijn kleuren.
Wol en keuren kiezen is altijd een vrolijk gebeuren, maar de Fair Isle ademde nu wel heel zwaar in mijn nek. Ik maakte er al kennis mee in de cursus van de Jubilee Throw en wist dus dat het niet min was. Ik troostte me met de gedachte dat je bij het rondbreien enkel rechts breit, dat het dus makkelijker ging zijn. En ja...ja...het lijkt op Fair Isle...

Al zitten er nog vreemde steken en steken - en dan vooral hun kleur - die lijken te verdwijnen tussen. Heb al overwogen om opnieuw te beginnen, maar heb besloten om eerste de twee benen af te breien. Pas als er een duidelijk merkbaar verschil is tussen het eerste en tweede been doe ik het eerste opnieuw. Zo'n eerste Fair Isleproject hoeft immers nog niet perfect te zijn probeer ik me voor te houden. En het zijn sokken, geen megaproject zoals de Jubilee Throw, die wil ik perfect bijna perfect hebben.

Wordt vervolgd...

Naast het gezwoeg op de Fair Isle werkte ik intussen een sjaal af. De oma van de buurjongens werd eind september 70 en toen deze datum al voorbij was, viel me in dat dat een goede reden was om in de wolvoorraad en de voorraad patronen te duiken. Het werd een Three Sisters Scarf gebreid met een bol Jawoll Magic van Lang in herfsttinten.

Het lacepatroon is snel en makkelijk te breien, maar ik had de sjaal toch wat breder en langer gewild. Maar ja, 1 bol is 1 bol, dus ik moest het er mee doen. En volgens het patroon was 400m genoeg. Besef nu dat ik eigenlijk de sjaal niet nagemeten heb. Snel nog even doen... Dat valt mee, breedte komt quasi overeen en hij is dik 25 cm langer. Na het blocken toch. Dat heb ik namelijk netjes gedaan. Ik vind het een heel gedoe en ik heb niet de plaats noch het materiaal ervoor. Maar soms heb ik van die geniale invallen! Ik heb een ligbed met een doek van textileen (zo van dat fijn geweven plastic). Het is een ligbed van 'jan-mijn-voeten': als je er op gaat liggen zak je door tot op de ijzeren staven van de steunen en dat ligt niet echt lekker. En de rugleuning blijkt onverstelbaar, hij is wel verstelbaar maar dat is maar tot je op de zetel gaat zitten, dan zakt de boel gewoon helemaal plat weg. Het is was dus een sta in de weg. Tot mijn geniale inval: het is een prima ondergrond om op te blocken! Een gestreepte dekbedovertrek - handig die lijnen! - erop en voila, blocken maar!
Wat ik me wel afvraag: hoe leg je dat blockproces uit als je zo'n sjaal cadeau doet? Zo van: 'Ja hoor, de sjaal kan gewassen worden, maar dan moet je hem daarna wel opnieuw blocken. Dat doe je op een ondergrond en een massa kopspelden.' Zo'n cadeau lijkt me dan opeens een block aan het been te worden. Hoe doen jullie dat? Geven jullie er blockinstructies bij?

Een deken en warme pantoffels

Zaterdag ging in 't Wolwinkeltje een nieuwe breicursus van start. Een ware uitdaging deze keer, we startten met de Jubilee Throw van Rowan, ontworpen door Kaffe Fasset.

Aan enthousiasme geen gebrek, maar bij het proeflapje werd er al heel wat gezucht en gesakkerd. Het eerste blok wordt in fair isle gebreid, niet in het rond zoals meestal, maar in heen- en weer gaande naalden. We doen het ook tweehandig: je breit één kleur met de linkerhand, de andere kleur met de rechterhand.
Hoewel ik voor de rest overwegend linkshandig ben, weigert mijn linkerhand vlot te breien. Heb er even op gelet bij het gewoon breien en mijn linkerhand en dan vooral mijn wijsvinger doet heel wat werk zoals priem vasthouden en steken tegenhouden. Terwijl deze wijsvinger bij het fair isle breien de draad moet leiden en dus 'vrij' moet zijn. Hij wil het niet. Hij is compleet getraind en geprogrammeerd voor zijn eerdere taken. Dus nu probeer ik ook tijdens het gewoon breien mijn linkerwijsvinger een beetje werkeloos in de lucht te houden. Misschien ontwent hij zo een beetje...
Bijgevolg ben ik dus nog niet verder dan wat gebroddel aan een proeflapje. Maar ik ga stug door!
Als ik het proeflapjesstadium voorbij ben, kom ik voor een nieuwe horde te staan: de kleuren. We beginnen met het blok rechtsonderaan, het bruin-okerkleurig. Dat zijn niet echt mijn kleurtjes. Maar durf ik aan een ontwerp van de master himself te gaan sleutelen? En als ik de kleuren van één blok verander, gaat dat dan niet vloeken bij de rest? Tips zijn welkom!
Dit is de eerste lading kleurtjes - felted tweed dk -  die we kregen:

Als ik het bruin nu eens vervang door het turquoise? Of door bordeaux?

De dames aan het werk, en moeilijk is het, want zelfs Gerda en Rosemie raken wel eens de draad kwijt en gaan dan bij elkaar te rade  ;-)

Gelukkig zijn er ook makkelijker projecten, die tussendoor even gefabriceerd worden. Zo moest er tegen zondag een cadeautje klaar zijn, iets voor een koukleum. Gevilte pantoffels leken me daarvoor ideaal. Ik ging aan de slag met Clowncolor Wash+Filz-it!  van Schachenmayr en een bijbehorend patroon.

Het gebreide resultaat ziet er altijd een beetje reusachtig uit:

Maar na het wassen komt het helemaal goed!

Van sjaal naar sok, opendeur bij Dolce Lana en vrijgezellen op het terras van 't Wolwinkeltje

De sjaal die een paar sokken werd. Zo gaat dat immers met het Regia Creativ-garen. Het wordt niet als een bol aangeboden, maar als een eenvoudig gebreide sjaal. Op die manier kan je het kleurverloop al goed zien. De sjaal was in het middenstuk lichter gekleurd en ik zorgde er voor dat ik dit gedeelte voor de voet gebruikte. Kwestie van een wit voetje te proberen halen ofzoiets.

Vorige week hield Dolce Lana open deur. Ik kende de winkel van op Internet en vroeg me af of ik eens zou gaan piepen. Ik ben hier in Leuven immers goed voorzien van wol in 't Wolwinkeltje. Maar ja, nieuwsgierig als ik ben ging ik toch maar eens kijken. Ook met de belofte aan mezelf dat als ik dan al de moeite deed om tot daar te bussen en treinen, ik me ook gewoon mocht laten gaan. De voorraad is dus weer flink aangevuld en tijdens het laten gaan heb ik toch op een gegeven moment aan de noodrem getrokken. Anders werd het helemaal te gek!

Nu nog de tijd vinden om er wat mee te gaan doen. Ideeën genoeg, maar nog een aantal projecten op de naalden, twee kadootjes die dringend in elkaar gepriegeld moeten worden en vanaf oktober starten de cursussen 't Wolwinkeltje weer.

Daar schreef ik mezelf vandaag voor in, vorig jaar viste ik bij een paar cursussen achter het net wegens volzet, dus nu was ik er als de kippen bij om me voor zeven, jawel: ZEVEN, cursussen in te schrijven. Er zijn kleinere projecten bij zoals sokken, handschoenen en polswarmers maar ook heel uitdagende. De Jubilee Throw van Kaffe Fasset bijvoorbeeld. Ik moest eigenlijk even slikken toen ik de foto zag. Maar het moet er maar eens van komen om kleuren te leren inbreien.

Het zal wat gepriegel en gezwoeg en gezweet vragen, maar dat gaat altijd gepaard met dolle pret. Dat was ook vandaag zo, tijdens het 'vrij breien'. Als het weer het toelaat, zitten we buiten voor de winkel te breien en dat geeft heel wat bekijks. Opvallend is dat Nederlanders vaak enthousiast reageren, ze kennen dat helemaal niet in Nederland zeggen ze dan. Vreemd, als je het grote aantal Nederlandse handwerksites bekijkt.

Maar vandaag hadden we toch wel speciale bezoekers. Een groepje jongelingen had een vrijgezellendag en ze vonden dat de bruidegom moest leren breien. Dat moedigden wij dus enthousiast aan, en 'onze' Nicole nam deze taak op zich.

 

Wat die laatste foto te betekenen heeft kan ik hier fatsoenlijker wijs niet neerschrijven.

 In elk geval was de interesse gewekt, want de 'leader of the gang' wou het ook wel eens proberen.

En hij kon het! Dus volgens mij hebben die mannen vanaf vandaag een nieuwe hobby. Gedaan met voetballen, het wordt gezellig breien vanaf nu. Ze zijn zeker welkom.

Mocht iemand deze heerschappen kennen, verwijs ze dan naar deze site of stuur hun gegevens even. Die zijn we natuurlijk in alle  hilariteit vergeten vragen. Mochten ze zich héél erg opgelaten voelen bij deze foto's kunnen ze op eenvoudig verzoek en een paar naalden breien weggehaald worden.