Mosaic Socks

Eindelijk kom ik bij de meer uitdagende patronen in 'The Ultimate Book of Socks'. Dit paar sokken heeft een boord in mozaieksteek. De foto in het boek is erg onduidelijk, de kleuren in de boord liggen zo dicht bij elkaar dat het patroon nauwelijks - eigenlijk: niet - zichtbaar is. Op Ravelry is deze sok maar 9 keer te zien, waarvan bij slechts één project het mozaïekpatroon duidelijk zichtbaar is.

Finally I've reached the more challenging patterns in 'The Ultimate Book of Socks'. This pair has a fold-down cuff in mosaic stitch. The picture in the book is rather unclear. The mosaic pattern is barely, or better: not, visible because the colours are to close. On Ravelry only 9 knitters made this pattern, with only one of them the pattern is clearly visible.

 

Ik waagde het er maar op. Het patroon is door de kleuren redelijk goed zichtbaar geworden, maar meer tegenstelling was nog beter geweest.

I was willing to give this pattern a try , and yes, the mosaic pattern is reasonable visible, altough even more contrasting colours would have been better.

 

Na de mozaiekboord begin je in de andere richting te breien, zodat naderhand de goede kant van de boord over de sok geplooid kan worden. Pas dan wordt er een stuk boordsteek gebreid zodat de sok goed om het been zit.

After knitting the mosaic cuff, I had to change my knitting direction. So the cuff can be fold down over the sock in the right way. Only then a ribbed border is knitted, to keep the sock snug to the leg.

 

Van de sterteen ben ik geen voorstander, maar ik hield me redelijk netjes aan het patroon. Enkel op het laatst heb ik de overgebleven steken niet samengetrokken, maar ze netjes dichtgemaasd. Wie wil er immer zo een 'stekenknoet' aan de tenen? 

I really don't like a star toe but followed obediently the pattern as described. Well, not till the last instruction, instead of pulling the remaining stitches together, I used a neat kitchener stich. After all, who wants a knot of stitches on the toes? 

Gebruikt garen/used Yarn: Meilenweit Seta/Casmere

Ribbed socks

Nog maar eens een paar eenvoudige sokken uit het 'Ultimate socks book' van Vogue Knitting, een vintage patroon uit 1955. Eigenlijk werden ze in een eenvoudige rib-steek gebreid, maar ik koos liever iets uit de stekencollectie. 'Big bamboo' vond ik prima passen bij mijn groene Meilenweit Outback sokkengaren van Lana Grossa.
 





 












Again a simple pair of socks out of 'The ultimate socks book' by Vogue Knitting. This time a vintage pattern from 1955. They were originally knitted in a simple rib, but I'd rather picked a stitch from the stitch collection. 'Big bamboo' was the perfect stich for my greenish Meilenweit Outback sock yarn by Lana Grossa.

Happy feet

Toen ik het Neon Stripes sokkengaren zag bij 't Wolwinkeltje, leek het klaar te liggen voor 'mijn drie mannen'. Geen idee of ze zin hebben in zelfgebreide sokken, maar met een verkooppraatje over garen dat oplicht in het donker moesten ze toch wel te overhalen zijn.
Het was donker toen ik samen met medebreister Myriam 't Wolwinkeltje verliet. We gluurden in de zak met wol, haalden hem er even uit, maar we zagen niets oplichten. In de auto checkten we het met de binnenverlichting aan, probeerden het met de dashboardverlichting maar nog steeds niks. Myriam vond dat ik de bollen maar even voor de koplampen moest gaan houden, maar dát deed ik toch maar niet, we deden al gek genoeg!

When I spotted the Neon Stripes sock yarn at 't Wolwinkeltje, it seemed to be waiting for 'my three boys'. No idea if they would like knitted socks, a sales talk about yarn that lights up in the dark should win them over I thought.
It was dark when I left the shop with fellow knitter Myriam. We took a peep in the bag, took it out of the bag, but no lighting up. In the car we checked it with the interior lighting, the dashboard light but still nothing. Myriam suggested I should step out of the car to hold the yarn at the headlight. I didn't, we were acting crazy enough as we were!

Thuis ging ik meteen online zoeken hoe het met dat garen zat: lichtte het nu op één of andere manier op of niet? Ik vond niks! Het enige wat ik nu nog kan hopen is dat het oplicht onder black light.
Zo heb ik de op handen zijnde sokken ook aangekondigd bij de jongens. En hoe cool dat wel niet zou zijn op de schoolfuif in februari.
Het leek hen wel wat, ik breide er regelmatig aan in hun bijzijn en ze informeerden af en toe naar een stand van zaken.

At home I searched online about this yarn, but didn't find out more. The only thing I could hope for, is that it will light up under black light.
That's how I announced the socks that were under way, and how cool they would look at the school party in February. 
They seemed interested, I knitted on the socks several times in their presence and they informed regulary how the socks were going. 

 

En toen waren ze af en had ik een leuke foto shoot van zes gestreepte voeten in gedachten. Buiten, want daar is het licht best om de kleuren weer te geven. De voeten in leuke posities op de gesloten houten zandbak, vanwege de mooie achtergrond.
Ze trokken de sokken alledrie enthousiast aan. Dat vond ik al een overwinning: zelfgebreide sokken schuiven niet altijd zo vlot over je voeten als winkelsokken, maar ze trokken ze geduldig op hun plaats.
Ik vertelde hun hoe ik de foto shoot zag. Broek oprollen tot boven te knie zodat ik enkel hun mooie sokkenvoeten zag en er geen storende broek half in beeld zou hangen. We zouden het buiten op de zandbak doen, dus moesten ze even wat aan hun voeten om tot daar te lopen.
Daar hield de medewerking op. Jongens van 7, 9 en 11 aan het eind van een schoolweek, tsja, die zet je niet zomaar in de positie die je in gedachten hebt. Duwen en trekken is onvermijdelijk en waarom buiten als binnen ook kan.


Finally I finished the three pairs and I had a lovely foto shoot of six striped feet in mind. Outside, because of the light, their feet in nice positions, the wooden cover of the sandpit as background.
They put the socks on. That was a win already: knitted socks don't slide as easely over your feet as bought socks.
I tould them about my foto shoot plans. Rolling up their trousers above the knee, so their striped feet were in good view. We would go outside to the sandpit, so they need to put something on their feed for that short walk.
Thats when their cooperation stopped. Boys of 7,9 and 11 at the end of schoolweek are not interested in such fussy things.

 

Toch één foto van de drie samen, bijna goed gelukt. Ik stelde voor dat ze dan zelf maar wat posities bedachten. Zo geraakten ze toch wat op dreef, al was het kwestie van snel zijn, zeker niet te denken aan achtergrond of broekspijpen die sokken half verborgen. En dat we uiteindelijk buiten waren op kousenvoeten en dat die onderaan een modderkleurtje kregen, daar moest ik me maar over zetten.
Benieuwd of de sokken de schoolfuif zullen halen en of we ooit te weten gaan komen of ze nu oplichten of niet...

I managed to take one picture with six feet on it. I suggested them to think of poses themselves. Finally they got going. Although  I had to be quick, not thinking about background or trouser legs hanging over socks. We even ended up outside, on bare socks. That some of the socks ended up somewhat muddy I had to endure.
Curious if the socks will last till the schoolparty and if we ever will know if they light up or not...

Recht en averecht... - Knit and purl...

Op mijn trip naar Lissabon wou ik een makkelijk en klein breiwerkje meenemen. Deze sokken waren er ideaal voor. Al heb ik uiteindelijk enkel op de terugvlucht wat gebreid. Zonder problemen rond de houten breinaalden overigens.

On my trip to Lisbon I wanted to take a small and easy knitting project with me. These socks were ideal for it. Altough I only knitted on the flight back home, without any fuss about my wooden knitting needles.

Het patroon is 'Rechte und Linke Maschen' van Nadja Brandt, aka Kleine Hexorei.

 The pattern is 'Rechte und Linke Maschen' by Nadja Brandt, aka Kleine Hexorei.

 

 Het garen is Meilenweit Soja van Lana Grossa.

The yarn is Meilenweit Soja by Lana Grossa.

De breiprojecten lopen hier aardig wat vertraging op door nek- en rugklachten. Ik probeer braaf op mijn houding te letten, niet te lang aan één stuk door te breien en oefeningen te doen. Maar het is een beetje aanmodderen op het moment...frusterend!

My knitting projects are held op due to neck and back troubles. I try to be a good girl by attending my posture, not to knit for a long time on end and doing exercises. Still it is muddling along for the time being...very frustrating!

Abigail: een top down mouwloos vest - a top down sleeveless vest

Per toeval kwam ik het patroon Abigail van c2knits tegen op Ravelry. Nu ja, 'toeval' menig uur wordt snuffelend op Ravelry doorgebracht!
Het sprak me meteen aan, de eenvoud van het model en het feit dat het top down gebreid werd, geen naden dus. Een ideaal tussendoor project, even doorwerken en klaar! Ik koos Bingo Print in blauwtinten van Lana Grossa, blauw is altijd goed, dit ging echt een 'wil-ik-alle-dagen-aan-vestje' worden.

By accident I came by the  Abigail  pattern by c2knits on Ravelry. Well, by 'accident', quite some time is spend nosing on Ravelry!
It really appealed to me, the simpleness of the model and the fact that it is knitted top down: no seams to stitch! An ideal in between project, a bit of sturdy knitting and done! I choose to knit the vest in Bingo Print blue shades by Lana Grossa. Blue is always good, this was going to be a 'I-want-to-wear-this-every-day-vest'.

Snel een proeflapje gebreid. Ik zal eerlijk zijn, ik heb een klein stukje gebreid een beetje opgemeten en besloten dat als ik maat M nam, alles perfect zou zitten. Bovendien heb je bij het top down breien het voordeel dat je makkelijk kan passen en zelf kan bepalen waar je armsgat eindigt. Maar dat passen valt nog wel een beetje tegen, je hebt toch niet 100% zicht op hoe het in het geheel zal uitvallen. Dus toen mijn snel projectje in de eindfase zat, besloot ik opnieuw te beginnen: het leek me wel erg krap en bovendien had ik redelijk grote gaten bij het armsgat. Voor de gaten vond ik een eenvoudige oplossing: de eerste en de laatste steek kruisen.

Quickly I've knitted a swatch. OK, I will be honest, I've knitted a little piece, measured it a bit and decided that seize M would do. Besides, when top down knitting it is easy to fit and adjust things. That fitting in between was a bit of a disillusion, it didn't gave me a good idea of how the whole thing would fit. I think you need a bit of practice of that. So, when my little in between project was almost finished, I decided to frog it. It seemed a bit too tight and I had quite big holes at the armpits. For the holes I found an easy solution, just cross the first and last stitch.

Gezwind begon ik opnieuw en wijzigde het aantal op te zetten steken en meerderde tot de armsgaten - naar mijn gevoel - goed waren.
Mijn gevoel bedriegt me soms...in dit geval zelfs redelijk ernstig. Het vest is gewoon te groot. Ik had helemaal niet meer steken moeten opzetten en sneller moeten stoppen met meerderen. Het is dus geen 'wil-ik-alle-dagen-aan-vestje' geworden.
Maar vond ik het top down breien leuk en wil dat zeker nog een keer een kans geven. En het vestje...tsja, ik zal het af en toe wel eens aandoen, tenzij ik iemand vind wie het beter past.

Swiftly I started again, changed the number of stitches to cast on and increased untill I found the armholes - to my feeling - were ok. Sometimes my feeling is deceiving me...quite severe this time. The vest is simply too big, it feels baggy. I shouldn't have cast on more stitches and I should have stopped sooner with the increases.  It didn't became that 'I-want-to-wear-this-every-day-vest' at all.
But in fact I liked the top down knitting and will give that surely another try. And the vest...oh well, I will wear it now and then, unless I find somebody whom it fits better.

Baby Booties

Zeggen dat het baby's regent is wat overdreven, toch zijn er een paar baby's op komst waar ik graag iets voor wil maken.

Saying that it is raining babies is exaggerated, although there are some babies on the way for whom I would like to knit something.

Als eerste deze babysokjes van Regina Willer. Ik vond ze er schattig uitzien en ze zijn écht klein. Ze worden op 4 naalden gebreid, te beginnen met een Magic Cast-on die over de lengte van de ondervoet loopt. Er worden meerderingen gemaakt op de vier 'hoeken' waarna je de voethoogte breit. Op de bovenvoet worden minderingen gemaakt om zo tot het beentje te komen. Erg leuke constructie!

First these baby booties by Regina Willer. I found them looking cute and they are really tiny. The're knitted on 4 needles, starting at the length of the sole with a Magic Cast-on. At the 'corners' increases are made to form the sole, then the hight of the foot is knitted. On the upper foot decreases are made to reach the leg. A very nice construction!

Ik breide de sokjes met een restje Meilenweit Soja van Lana Grossa.

I made these booties with Meilenweit Soja by Lana Grossa.

Sokken met een vleugje romantiek - Socks with a romantic touch

Weer een paar sokken uit Breien to go: een vleugje romantiek van Stephanie van der Linden. In andere publicaties wordt dit model The Scent of Lavender genoemd.

Another pair of socks out of Breien to go: a touch of romance, a pattern by Stephanie van der Linden. In other publications this pattern is called The Scent of Lavender.

Let op de teen die in boordsteek wordt gebreid. De hielflap vergat ik in de speciale boordsteek te breien. Die instructie stond helemaal aan het begin bij de stekeninfo. Jammer dat er niet opnieuw werd naar verwezen in de beschrijving...Of ik moet gewoon beter opletten, dat kan ook natuurlijk.

Watch the ribbed toe. Sadly I forgot to knit the heelflap in de the special rib.That instruction was given in the used stitches part, but there was no referral in the actual description. A reminder for me that I need to read the instructions wholly and thouroghly...

Dit paar sokken werd gebreid met Meilenweit Soja van Lana Grossa. Een superzacht garen dat helaas niet meer in productie is.

I've knitted these socks wit Meilenweit Soja from Lana Grossa, a super soft yarn that sadly enough is

discontinued.

Sokjes voor Molleke - Booties for Molleke

 

Toen collega Kim meldde dat ze zwanger was beloofde ik haar meteen sokjes. Om niet te hard van stapel te lopen plande ik ze tegen haar twaalfde zwangerschapsweek. Het zoeken naar het schattigste patroontje kon alvast beginnen. Ik wou iets voor een pasgeboren baby, een echt klassiek babysokje dus. Maar niet te klassiek. De sokjes vlogen me om de oren op Ravelry, maar die van Epipa waren onmiddellijk favoriet. Ze zijn lief en zacht en toch ook een beetje stoer.

Intussen kregen we een eerste vroege echo van de baby in spe te zien, het leek toen wel wat op een klein molletje. Dus sindsdien noemen we de baby liefdevol Molleke.

Ondertussen hoorde ik ook wat meer over de smaak van mama Kim, geen te felle kleuren. Eerder wat neutraal klassiek. Hoewel het voor een meisje wel wat kleuriger zou mogen zijn. Dat is handig om weten natuurlijk. Een aangezien we nog niet weten of Molletje een meisje of een jongen zal zijn hield ik de kleur dus bescheiden. Uit de sokkenwoldoos toverde ik nog een rest Seta/Cashmere van Lana Grossa in jeansblauw.

En al zeg ik het zelf, ik vind de sokjes erg geslaagd. Het patroon zit ook erg leuk in elkaar: de beentjes worden in het rond gebreid, vervolgens brei je de bovenvoet apart terwijl de hielsteken wachten. Daarna neem je aan de zijkanten steken op om de hoogte van het slofje weer in het rond te breien. 

Als laatste wordt de zool van de teen naar de hiel toe gebreid, waarbij telkens een steek van de zijkant wordt mee gebreid. Dan nog de resterende hiel- en zoolsteken aan elkaar mazen en klaar!

Ik werd er een beetje ongelukkig van...

Garen: Lana Grossa Seta/Cashmere & Regia Silk

Ok, het gaat maar om een paar sokken, leuk was het niet.
Fair isle is mooi, het breien ervan een corvee. Althans voor mij. Ik breide met de tweehandige techniek, en daar werd flink mee geworsteld. Maar het werd wel 'iets'. Al zagen de motiefjes er tot mijn verbijstering zo rommelig uit. Ik deed het nochtans zoals het hoorde dus ik zette stug door. Het zou wel iets met oefening en kunst baren enzovoort te maken hebben.

Toen het eerste been af was, wou ik het resultaat wel eens om mijn been zien...

Ahum...het been was niet over mijn hiel te krijgen. Bij de effen rijen tussen de motiefjes werd de draad van de motiefjes netjes zoals het hoort meegenomen. Nu ja, niet helemaal zoals het hoort blijkbaar want daar knelde het schoentje de sok.
Zucht...het zat echt niet mee!

Maar koppigheid zit me in het bloed, dus ik begon opnieuw. Het breiwerk na elke naald even flink oprekkend. Sok één was af.

Intussen had ik wat op internet gezocht over fair isle en problemen die zich kunnen voordoen. Ik vond een artikel over de dominantie van een kleur: de kleur die 'de kortste weg' gebruikt wordt het meest dominant. Of zoiets...het klonk allemaal nogal ingewikkeld en ik zou het later nog wel eens herlezen en tot me door laten dringen. Zoals dat dan gaat vergat ik de link ergens te noteren en is herlezen er nog steeds niet van gekomen.

Toch bleef het een beetje in mijn brein hangen, hoe je de langste en de korste weg van het garen bekijkt ging mijn petje te boven, maar als ik nu eens van hand wisselde? Dus het motief met de rechterhand breien in plaats van zoals bij de eerste sok met de linkerhand.
En raar maar waar, het gaf een ander effect, nog niet helemaal zoals ik het wou, maar lang niet meer zo rommelig.

 

Na veel gezucht en gemor heb ik nu een paar fair isle sokken. Wat rommelig nog, maar dat mag bij een pas aangeleerde techniek. Trouwens, wie zal me aan de voeten gaan liggen om de motiefjes in detail te bekijken?

Ajourvestje (FO 10/2013)

Zo, mijn jaardoel van 10 afgewerkte projecten is bereikt! Een periode van werkloosheid is daar niet vreemd aan. Gelukkig eindigt die periode binnenkort, al hoop ik op handwerkvlak even productief te blijven.

Het ajourvest is dus eindelijk afgeraakt. Breien was niks, het is het in elkaar zetten waar bij mij het schoentje wringt. Voor gewone tricotsteek heb ik veel geleerd van you-tubefilmpjes. Maar bij ajour is dat iets moeilijker toepasbaar. En dan die 'mouwkoppen'....ik had meer 'kop' dan 'armuitsnijding', dat was dus een beetje 'foefelen' geblazen. Ook de overgang van het bovenste, afgekante rechte gedeelte van de kop, naar de schuine kant verliep niet zonder slag of stoot. Ik bleef en blijf daar 'teutjes' houden. Hopelijk verdwijnen ze wat door het vest te dragen.

En dragen zal ik het, snel en veel. Want het vestje past maar net. Ik maakte nochtans een proeflapje. In de rapte, want proeflapjes zijn niet echt aan mij besteed. Aangezien ik het model met een andere naald breide dan opgegeven voelde ik me verplicht om er toch eentje te maken. Het leek me allemaal wel goed te komen. Ik wilde het sowieso wat strakker als in het boek. Het zit strak...

Een beetje frustrerend, maar het belet me niet verder te priegelen.  Project 11 is zo goed als af:

en nu het wat frisser weer wordt, kom ik misschien weer eens toe aan quilten. Om zeker niet zonder inspiratie te vallen liet ik me daarnet nog verleiden om nog maar wat ideeën bij te kopen. Tsja....een mens moet wat...

Breien en zwijmelen bij mooie quilts

Het haakwerk neemt even rust, het breiwerk wordt naar voor geschoven.

Nog een paar mouwen breien, afwerken en klaar is Kees het wikkelvest in ruitenajourpatroon. Het patroon komt uit Filati Classici-3 van Lana Grossa, gebreid in Puntino kleur 36 . Ik gebruik een dunnere naald (3) dan in de beschrijving (4) aangegeven, omdat het breisel anders te los werd. Voor een sjaal is dat mooi, een vest mag wat strakker zijn vind ik. Binnen twee weken wil ik het vest af hebben. Ik schrijf dat hier even neer om mezelf wat onder druk te zetten....

Die druk is nodig want er is nog zoveel af te werken en er zijn nog zoveel nieuwe ideeën. 

Deze week bezocht ik met twee medepatchworksters de tentoonstelling van quiltgroep Scrap House . De oh's en ah's waren niet van de lucht. Af en toe viel er ook een diepe zucht. Zoveel mooie ontwerpen, zo'n fijne afwerking. Het geeft een dubbel gevoel. Enerzijds het gevoel van nog een prutser te zijn, de stukken zijn zo mooi en gelijkmatig gequilt. Quilten, ik krijg er nog altijd de kriebels van en schuif het graag voor me uit. Anderzijds geeft het nog meer zin en ijver. Jaja, ik heb sindsdien alweer wat gequilt aan mijn appliqué. Met veel gezucht en geblaas om mijn ongelijkmatige en scheve steken, intussen in mezelf de mantra 'oefening baart kunst' herhalend. Volgens mij zal die baring volgen op een olifantendracht....

Enkele foto's van de tentoonstelling: (aan de kwaliteit van de foto's en de fotograaf schort wat...priegelen is immers meer haar ding)

Drie prachtige stukken van Hilde, die ons het patchen en quilten bijbrengt. Ik herinner me nog de eerste lessen. Een eenvoudige nine-patch, te beginnen bij het begin: patroon uitwerken, zelf je malletjes snijden, stof snijden, spelden en patchen maar! Snel, graag! Nee, dat zei Hilde niet, dat dacht ik bij mezelf, ik zie graag het resultaat van wat ik doe. En liefst snel. Dus een ietsiepietsie van een millimeter hier, een ietsiepietsie daar, dat is toch niet zó erg? Als puntje bij paaltje puntje komt dus wel, ze komen dan namelijk niet echt bij elkaar. Ik denk dat Hilde het ergste vreesde, dat ik er eentje was die het zou opgeven. Maar nee hoor, intussen zijn we 5,5 jaar verder en meet en pas ik alles minutieus. Dus daarom gaat het allemaal zo traag bij mij: het patchen als een pietje precies en het quilten voor me uit schuiven. Resultaat na al die jaren: welgeteld 1 stuk volledig af. Daar moet ik toch ook iets aan doen. Ok, de volgende afspraak met mezelf: de appliqué moet tegen het eind van de zomer volledig af zijn.
Snel terug naar de foto's, want ik krijg het wat benauwd!

 Die geborduurde details, prachtig!

Deze drie zijn helemaal in 'mijn' kleuren. Zwijmel...

 Zo'n Dahlia, die wil ik ooit es maken. Het is toch steeds weer verrassend hoe eenzelfde patroon door de stof- en kleurkeuze een totaal ander resultaat geeft.

Dat wordt dus flink quilten en een aantal nog te patchen ufo's aanpakken in het vooruitzicht van de volgende lessenreeks die ergens in oktober (of al in september?) start. Op het programma staat Crazy Patchwork, lijkt me ook geweldig leuk. En ok, om zelf te scoren met dit inkoppertje: dat kan niet moeilijk zijn voor mij  ;-)

En nog is het verhaal van de week niet af. Er was nog iets. Een gebeurtenis! Rosemie van 't wolwinkeltje was vrijdag jarig. En het was een speciale verjaardag, zo eentje die gepaard gaat met een nieuwe voordeur. Dat kon niet ongemerkt voorbij gaan, dus kreeg ze een nieuwe collega: Madeleine. 

Madeleine werd stiekem in elkaar gepriegeld door een hele boel dames die menig uur in en boven 't wolwinkeltje slijten. Er werd heel wat gefluisterd, bedisseld, gebreid en gehaakt en zo stond ze gisteren opeens in de winkel. Hoewel er soms heel luid gefluisterd werd en er lapjes van de ene hand in de andere tas gingen, had Rosemie niks door. Missie geslaagd dus!

Vandaag mocht Madeleine al buiten staan pronken ter gelegenheid van de braderij. Volgens mij wordt ze één van ons en mag ze nooit meer weg. Hetzelfde geldt voor Rosemie natuurlijk. Ik hoorde een passant zeggen: "This shop has been here for ages!"  En dat zal nog lang zo zijn, heb het gecheckt bij Rosemie. Oef! 

 

 Floortje is duidelijk blij met Madeleine

 

En als wij bolletjes wol zien, is het elke keer weer alsof we in grote nood verkeren en onze voorraad moeten aanvullen. Er zijn ergere dingen..., toch?