Crazy Patchwork

Het is zover, vandaag startte de eerste van zeven cursussen die ik dit jaar bij 't Wolwinkeltje ga volgen. Het voelde bijna als een eerste schooldag: een nieuwe techniek - deze keer Crazy Patchwork, een nieuw project - voor mij wordt het een naai-etui en vooral ook oude bekenden weerzien.

De voorbereiding begint thuis, stofjes bij elkaar zoeken en er alvast wat mee puzzelen.

 

Van de chaos naderhand heb ik geen foto. Ik heb gewoon de stoffen die ik niet zou gebruiken opgeplooid en terug in de dozen gedaan. Nogal willekeurig, aangezien ik er zelf niet goed meer wist wat ook alweer het oorspronkelijke sorteeridee was. Want dat was er wel...ooit. Nu ja, geen nood, als ik op zoek ben naar stofjes, haal ik toch sowieso alles uit de kast dozen.

Tijdens de les was het zoals gewoonlijk gezellig. Naast de noeste arbeid wordt er gekletst dat het een lieve lust is. Dat kan gaan over de toestand van de wereld tot meer luchtiger onderwerpen. Wanneer we aan die laatste toe zijn is het schaterlachen te horen tot in de winkel. Onze welgemeende - nu ja...- excuses daarvoor.

Merk de quilt op van Fong, gemaakt met Kaffe Fassetstoffen en vooral: samengesteld onder het kennersoog van Kaffe Fassett himself en Brandon Mably. Zij gaven vorige zomer een workshop over het combineren van kleuren en motieven.

De Crazy Christmasquilt in wording van juf Hilde.

Ik wil met deze techniek een naai-etui maken, een klein project in de hoop dat het ook daadwerkelijk af is als de cursus eindigt. Er zitten nog teveel onafgewerkte patchworkprojecten in dozen. Tsja dozen...ik heb er veel van. Handig, dat wel!

Maar bij deze is dus het Crazy Patchen van start gegaan. Leuke techniek, al moet ik er precies wel op gaan letten dat mijn klein project niet uit microscopisch kleine stukjes gaat bestaan...

Wordt vervolgd...

Opendeur 't Wolwinkeltje

Opendeur in 't Wolwinkeltje, daar keek ik naar uit. Het is een gelegenheid om schaamteloos bolletjes bijeen te graaien. Nu ik in een breimanie ben was dat het doel.

Maar een mens moet zijn doelen soms wat verleggen.
Toen ik bij 't Wolwinkeltje aankwam stond er een tafel en stoelen buiten, op de tafel patchworkboeken en -materiaal, achter de tafel Hilde, de 'patchworkjuf'. Rosemie kwam ook net buiten met de vraag om bij Hilde te gaan zitten en de boodschap: hier maak dit maar. Ik kreeg een pakketje voor een log cabin speldenkussentje in mijn handen geduwd.
De bolletjes wol moesten noodgedwongen wachten. Er moest ook nog snel een bril gehaald worden, want ik vergat de mijne op het werk. En voor ik het wist was ik dus aan het patchen...

Onder het alziend en soms vóórziend oog van Hilde. Maar ik morde niet, het was gezellig en ik leerde meteen de paper piecing techniek, die had ik nog nooit gebruikt. Bovendien was het alweer een paar maanden geleden dat ik patchte, shame on me! Het werd dus hoog tijd om er weer in te komen, want overmorgen begint er een nieuwe cursusreeks.

Dus ik maakte het speldenkussen braafjes af. De stoffen zijn van Kaffe Fasset en ik vulde het kussentje met restjes fiber fill en gedroogde lavendel.

Uiteindelijk kwam ik toch nog bij de wolletjes terecht en ik was niet de enige die aan het graaien was.

 Gelukkig toverde Luk een doos tevoorschijn waarin ik de buit kon verzamelen.

 

En die buit was weer goed!

Weer meer dan genoeg materiaal voor nieuwe ideeën en projecten...