Gehaakte sjaal (FO 09/2013)

 

Zo, de Japanse sjaal in Jawoll Magic is ook af. Mijn jaardoel om 10 afgewerkte stukken te hebben gaat vlotjes. Al helpt het wel om voorrang te geven aan de projecten waar ik het meeste 'goesting' in heb. Dat mag vind ik, al die andere projecten gaan immers niet lopen.
De kleuren van de sjaal vind ik heel mooi, maar hij 'piekt', ik zal er dus een draagster voor moeten zoeken en geef hem hierbij op ter adoptie.

Een project af wil niet zeggen dat ik dan snel een andere UFO ter hand neem, bijlange niet, de projecten die ergens in mijn hersenen in de file staan zetten dan allemaal hun knipperlichten op. Ik probeer ze enigszins gesorteerd en in volgorde te houden.

Zo staan er twee topjes op het programma, met garen dat in het ene geval al jaren in de voorraad zit, het andere garen is gekregen. Zaak is om geschikte patroontjes te vinden. Ik krijg daar de kriebels van want ik ben nogal van het preciese. Dus bij een bepaald garen hoort een bepaald patroon. Gokken, gissen en proberen is eng en zenuwslopend. Maar het moet in dit geval. Deze ochtend heb ik een stapel eventueel geschikte patroontjes uitgeprint. Straks maak ik de definitieve keuze.

Maar dat was deze morgen en de sjaal was vrijdag al af. Er moest dus snel een tussendoorprojectje komen. Daar heb ik mijn voorraad sokkenwol voor, en sokkenbreiboekjes. Het kiezen heb ik hierbij makkelijk gemaakt, ik ben van plan om alle boeken netjes uit te breien. Elk sokkenpatroon heeft wel zijn pro's en contra's. Sommige vind ik zelfs ronduit lelijk. Maar het gaat hierbij om de oefening en ervaring. Ze moeten er dus allemaal aan geloven: de mooie, de lelijke, de moeilijke, de rare, de grote en de kleine.

Het tweede patroon uit dit superschattig, hebbeding boekje is nu aan de beurt.

Het garen is Regia Creativ, dat wordt aangeboden als een gebreide sjaal. Op die manier zie je het effect van het kleurverloop in een breiwerk al. Bedoeling is dat je de sjaal uithaalt en dan met het garen aan de slag gaat. Tsja... Maar het grijs-zwarte garen past wel voor deze sokken met kabels. De kabels geven al veel detail, dus het garen mag rustig zijn. Ik heb in mijn sokkenwolvoorraad nog superkleurige bollen liggen. Die komen ook nog wel aan de beurt!

En het ajourvest? Tweede mouw is bijna in de eindfase. Dus dat komt wel in orde.

En het quilten? Euh, wat...quilten? Als het weer wat frisser wordt...ofzo   ;-)

Half Granny square shawl (FO 08/2013)

Weer wat af, het is bijna niet te geloven. Toegegeven, het is nog niet het gebreide vest. Dat blijft zo'n beetje hangen. Want eens alle delen af moet dat in elkaar gezet worden en dat is echt niet mijn favoriete bezigheid. Dus greep ik steeds maar naar de half granny square shawl. Ik vind hem leuk: zacht, lekker warm, lieve kleuren. Een comfort shawl, zoals je ook comfort food hebt. Denk er chocolade, thee, lekkere zetel en een goed boek bij en het leven is helemaal goed. In real life valt dat nog wel eens tegen, gelukkig zijn er stukjes en beetjes die we zelf kunnen maken en invullen.

Bij denken aan zelf maken en dingen afwerken gaat er ook steeds ergens een rood lampje branden. Ik probeer het te negeren, maar als je dan een link tegenkomt naar een tutorial video kan je er niet meer omheen. Quilten...zucht. Het blijft een opgave. En als ik dit filmpje bekijk slaat de schrik me helemaal om het hart. Ik doe het dus echt niet goed! Mijn naald komt nooit zo loodrecht te staan. Hij wordt krom en breekt heel vaak net als bij de mevrouw in het filmpje, maar loodrecht...nee. Het zou wel eens de verklaring kunnen zijn waarom mijn steken aan de achterzijde altijd zo klein zijn. Ik ga het proberen, met de beelden in mijn achterhoofd. En misschien moet ik eens een lederen vingerhoed proberen, want ja ik moet ook de naald echt kunnen voelen. Hoe weet je anders dat je doorheen de hele sandwich zit? En ik wil dat goed voelen, zoals in een klein stukje vel meenemen. Als je netjes in het allerbovenste laagje zit doet dat geen pijn, echt niet. Met een rukje trek je het los en je bent tenminste zeker dat je ook achteraan een steekje zal zien. Maar na een tijdje raakt dat bovenste laagje op en zit je met een rare vinger. Het ziet er wat schimmelig uit, zo met al die kleine losgerukte velletjes en steekgaatjes. Ik bloos nu wel even, het lijkt een beetje luguber en masochistisch, maar het valt heel erg mee hoor! Toch moet ik soms even een paar dagen (zeer rekbaar begrip voor mij) rusten. Tot ik weer nieuw vel heb. Want voor eelt ga ik niet, dat is gevoelloos, en dik. Daar kom je niet doorheen, daar valt niks aan los te rukken. Dus zo'n dunne lederen vingerhoed is misschien wel wat voor mij. Moet ik even naar op zoek gaan.


Maar misschien toch maar eerst mijn vest afbreien en in elkaar zetten. ;-)

Breien en zwijmelen bij mooie quilts

Het haakwerk neemt even rust, het breiwerk wordt naar voor geschoven.

Nog een paar mouwen breien, afwerken en klaar is Kees het wikkelvest in ruitenajourpatroon. Het patroon komt uit Filati Classici-3 van Lana Grossa, gebreid in Puntino kleur 36 . Ik gebruik een dunnere naald (3) dan in de beschrijving (4) aangegeven, omdat het breisel anders te los werd. Voor een sjaal is dat mooi, een vest mag wat strakker zijn vind ik. Binnen twee weken wil ik het vest af hebben. Ik schrijf dat hier even neer om mezelf wat onder druk te zetten....

Die druk is nodig want er is nog zoveel af te werken en er zijn nog zoveel nieuwe ideeën. 

Deze week bezocht ik met twee medepatchworksters de tentoonstelling van quiltgroep Scrap House . De oh's en ah's waren niet van de lucht. Af en toe viel er ook een diepe zucht. Zoveel mooie ontwerpen, zo'n fijne afwerking. Het geeft een dubbel gevoel. Enerzijds het gevoel van nog een prutser te zijn, de stukken zijn zo mooi en gelijkmatig gequilt. Quilten, ik krijg er nog altijd de kriebels van en schuif het graag voor me uit. Anderzijds geeft het nog meer zin en ijver. Jaja, ik heb sindsdien alweer wat gequilt aan mijn appliqué. Met veel gezucht en geblaas om mijn ongelijkmatige en scheve steken, intussen in mezelf de mantra 'oefening baart kunst' herhalend. Volgens mij zal die baring volgen op een olifantendracht....

Enkele foto's van de tentoonstelling: (aan de kwaliteit van de foto's en de fotograaf schort wat...priegelen is immers meer haar ding)

Drie prachtige stukken van Hilde, die ons het patchen en quilten bijbrengt. Ik herinner me nog de eerste lessen. Een eenvoudige nine-patch, te beginnen bij het begin: patroon uitwerken, zelf je malletjes snijden, stof snijden, spelden en patchen maar! Snel, graag! Nee, dat zei Hilde niet, dat dacht ik bij mezelf, ik zie graag het resultaat van wat ik doe. En liefst snel. Dus een ietsiepietsie van een millimeter hier, een ietsiepietsie daar, dat is toch niet zó erg? Als puntje bij paaltje puntje komt dus wel, ze komen dan namelijk niet echt bij elkaar. Ik denk dat Hilde het ergste vreesde, dat ik er eentje was die het zou opgeven. Maar nee hoor, intussen zijn we 5,5 jaar verder en meet en pas ik alles minutieus. Dus daarom gaat het allemaal zo traag bij mij: het patchen als een pietje precies en het quilten voor me uit schuiven. Resultaat na al die jaren: welgeteld 1 stuk volledig af. Daar moet ik toch ook iets aan doen. Ok, de volgende afspraak met mezelf: de appliqué moet tegen het eind van de zomer volledig af zijn.
Snel terug naar de foto's, want ik krijg het wat benauwd!

 Die geborduurde details, prachtig!

Deze drie zijn helemaal in 'mijn' kleuren. Zwijmel...

 Zo'n Dahlia, die wil ik ooit es maken. Het is toch steeds weer verrassend hoe eenzelfde patroon door de stof- en kleurkeuze een totaal ander resultaat geeft.

Dat wordt dus flink quilten en een aantal nog te patchen ufo's aanpakken in het vooruitzicht van de volgende lessenreeks die ergens in oktober (of al in september?) start. Op het programma staat Crazy Patchwork, lijkt me ook geweldig leuk. En ok, om zelf te scoren met dit inkoppertje: dat kan niet moeilijk zijn voor mij  ;-)

En nog is het verhaal van de week niet af. Er was nog iets. Een gebeurtenis! Rosemie van 't wolwinkeltje was vrijdag jarig. En het was een speciale verjaardag, zo eentje die gepaard gaat met een nieuwe voordeur. Dat kon niet ongemerkt voorbij gaan, dus kreeg ze een nieuwe collega: Madeleine. 

Madeleine werd stiekem in elkaar gepriegeld door een hele boel dames die menig uur in en boven 't wolwinkeltje slijten. Er werd heel wat gefluisterd, bedisseld, gebreid en gehaakt en zo stond ze gisteren opeens in de winkel. Hoewel er soms heel luid gefluisterd werd en er lapjes van de ene hand in de andere tas gingen, had Rosemie niks door. Missie geslaagd dus!

Vandaag mocht Madeleine al buiten staan pronken ter gelegenheid van de braderij. Volgens mij wordt ze één van ons en mag ze nooit meer weg. Hetzelfde geldt voor Rosemie natuurlijk. Ik hoorde een passant zeggen: "This shop has been here for ages!"  En dat zal nog lang zo zijn, heb het gecheckt bij Rosemie. Oef! 

 

 Floortje is duidelijk blij met Madeleine

 

En als wij bolletjes wol zien, is het elke keer weer alsof we in grote nood verkeren en onze voorraad moeten aanvullen. Er zijn ergere dingen..., toch?

Granny takes a nap

Ze is er toe genoodzaakt: het garen is op en uitverkocht. Ik dacht met een bol van 250 gr. een heel eind te komen, maar het is een slokop die Granny! Gelukkig is er internet en is er een bol vanuit Duitsland naar hier op weg. Heb intussen al bedacht dat ik beter twee bollen had besteld.

Tijdens de rusttijd van Granny moet de haakmicrobe natuurlijk gevoed worden. Daar had ik al garen voor klaarliggen. Een mens moet immers voorbereid zijn.

Jawoll Magic van Lang Yarns 

Het is 'piekewol' maar ik kon niet weerstaan aan de kleur. En er is vast wel iemand die het niet vindt prikken.

Nog even een model zoeken en ik kon van start gaan. Ach, waarom geen Japans model? Met gelukkig een schema in universele haaktaal.

Het mag duidelijk zijn, bij de priegelaarster roest rust niet!

Gregory-sjaal van Marianne Isager (FO 07/2013)

Zo, dat gaat vlot!

Ergens begin dit jaar leek het me leuk om als goed voornemen dit jaar voor 10 afgewerkte projecten te gaan, minstens. Kwestie van de UFO's wat weg te werken en mezelf tot enige spoed aan te zetten. Ik ben namelijk niet zo snel, en ik heb nog zoveel ideeën en nog zoveel zin om van alles te proberen. Over het tempo waaraan ik nieuwe UFO's creëer gaat het hier niet. Het gaat hier om, jawel, al het 7de afgewerkt project dit jaar.

In de breigroep van 't wolwinkeltje stond de gregory-sjaal van Marianne Isager op het programma. Leuk, ik zit immers in een breifase.
Maar: wol prikt, piekt, steekt, jeukt. Woeahhhh, ik kan er echt niet tegen, de rillingen lopen me over de rug als ik er aan denk. Ik denk terug aan mijn lagere schooltijd, aan kniekousen (die ik zo laag mogelijk naar beneden rolde), kousenbroeken (die konden dus niet zomaar naar beneden) en prikkende truien met een rolkraag. Echt, ik wil het mezelf in mijn volwassen leven nooit meer aandoen!

Maar er zijn zoveel mooie wollen garens, om nog maar te zwijgen van de dingen die je er mee kan maken.

En nu was er dus Gregory...maar wacht eens even? Was er niet een vriendin binnenkort jarig? Eentje die niet zo prikpiek-gevoelig als ik is? Oh ja, ik kon lekker meedoen aan dit projectje! Ik stuurde vriendin de link naar de wolletjes van Isager en vroeg haar om kleurtjes te kiezen. Ik kende het antwoord al: veel te moeilijk om te kiezen. Maar turquoise vond ze wel heel mooi.

De eerste les bestond uit een proeflapje maken, om te spelen met kleuren en te zien hoe kleuren op elkaar inwerken. Ze verzachten of versterken elkaar. Dat moest van Rosemie. We zuchtten een beetje, want wij zijn van die types die gewoon willen beginnen, doorwerken en resultaat zien. De volgende projecten hangen immers al als een hete adem in onze nek. Rosemie hield voet bij stuk, we moesten dat écht proberen en het ervaren, die werking van kleuren op elkaar. Ok, dan maar.... Toegegeven, Rosemie heeft gelijk. Daar heeft ze ook de nodige ervaring voor, met kleuren én met haastige dames. Het was boeiend om te zien hoe sommige kleuren elkaar opheffen, of net doen uitkomen. Hoe iedereen zo toch zijn eigen kleurpalet heeft, hoe sommigen voor contrast en anderen voor ton-sur-ton kozen.

Zelf ging ik eerst zonder turquoise aan de slag, want dat moest nog 'opgebold' worden. Daarna mét het turquoise en na verschillende combinaties koos ik er een petroleumblauw en een zachtgroen bij.

Tussen alle andere projecten door was de sjaal dit weekend opeens af.

 

Vriendin was intussen al lang jarig geweest en het weer vraagt eindelijk ook niet meer om een sjaaltje. Toch kreeg ze hem vandaag, op een terrasje in de zon met een lekkere ijskoffie.Omdat dat mag en kan...

Op naar FO 08/2013

Broddelzakje

Ik heb drie buurmannen. Ze zijn 5, 7 en 8 1/2 en ik ben er een beetje gek op. Ze zijn ongelooflijk sportief: ze fietsen, ze springen op de 'trampo' en vooral: ze voetballen. De twee oudsten spelen bij OHL. Knap, maar ik ben van het onsportieve type en bezit de lenigheid van een hark.

Ik zie het dus als mijn taak om hen attent te maken op andere vaardig- en bezigheden.

Laatst zat ik in hun bijzijn te priegelen, breien was het geloof ik.
'Wat ben je aan het naaien?' vroegen ze. Handwerk is aan hen niet besteed, toch leek ik wat interesse te bespeuren. Of ik wilde gewoon graag dat ze geïnteresseerd waren.

Ik nam bij een volgend bezoekje haaknaalden en wat restjes garen mee...maar echt succes behaalde ik er niet mee.

Deze mannen vroegen om een meer gewiekste aanpak. Dus een volgende keer bracht ik samen met de haaknaalden garen in de OHL-kleuren mee.

Ohhhhh, grote ogen! Eerst voordoen hoe je een ketting haakt. Dat is nog niet zo simpel als ik hen zo bezig zag, wat draaien met vingers, draad en haaknaald en ja, echt hoor, de ketting werd langer volgens hen. Ik beaamde het volmondig, nog steeds in de hoop dat het wel goed zou komen. Ik deed het nog eens voor, deze hand zo, die vinger daar, draad daar en eigenlijk moet je gewoon de draad 'vangen' met het haakje en door het lusje trekken.
De kettingen bleven de even lange kettingen. Al bleef de oudste geïnteresseerd en bleef hij af en toe proberen.

Misschien moest ik het wat boeiender en uitdagender maken? Ik begon aan een lapje en toonde hoe je, als je het ketting-maken onder de knie had, kon overgaan naar andere dingen. Het boeide maar matig...een lapje is ook maar een lapje, wat ben je daar nu mee? Toen legde ik uit dat je van zo'n lapje best een pennenzak of zo kon maken. Stel je voor: een echte OHL-pennenzak!
'Kan dat écht????'
'Tuurlijk, ik maak er wel eentje voor je!'

Sindsdien priegelde ik dus aan de pennenzak als ik bij hen was. De oudste hield me goed in het oog, met een blik van: 'Hier wordt geen tijd verlummeld!' Zelfs bij het buitenspelen werd er al eens tegen het raam getikt, of ik niet verder zou doen met de pennenzak!?

En toen sloeg de paniek me wat om het hart, want ik kan niet zo goed haken. Sssssttttttt, hou het stil! Het is te zeggen, ik kan wel haken, maar rechte lapjes zijn niet zo mijn ding. Het goedkope garen en het feit dat ik niet altijd mijn bril bij me had hielpen ook niet echt. Het rechte werd hier een daar wat krom en leek het op sommige plaatsen niet ook wat smaller en dan weer wat breder?

Gisteren was het lapje af! Oef! Nu nog ineen naaien, of nee haken, dat gaat sneller. Zucht...echt mooi werd het niet. En een voetbalknoop moet ik ook nog ergens op de kop tikken.

Maar toch...de oudste is er reuzeblij mee! Ik zag het broddelzakje de rest van de avond regelmatig opduiken: de afstandsbediening van de TV past erin en als een soort 'knuffelhandschoen' deed het ook dienst.

En de twee broers, die willen ook een pennenzak, en een sjaal en de jongste vond dat keeperhandschoenen ook moesten kunnen. Ik ben nog wel even zoet vrees ik.

To blog or not to blog

 
Ik vraag het me al een hele tijd af: to blog or not to blog. En eigenlijk ben ik er nog steeds niet helemaal uit. 

Zelf vind ik het zalig om door blogs te snuisteren en veel te veel ideeën op te doen. Ik wil ook wel eens wat van mijn gepriegel tonen. Nu doe ik dat via Facebook, zo blijft het onder vrienden. Maar dat zijn niet allemaal priegelaars. Van een breigenote hoorde ik dat ze leuke medebreisters had leren kennen door haar blog.

Dus...ik doe het gewoon en zie wel wat het geeft.

Vandaag heb ik eindelijk nog eens wat gequilt. Patchwork en quilten liggen wat stil door het recentere breivirus, om nog maar te zwijgen van een potentieel haakvirus...

Er valt nog heel wat te quilten aan deze geappliceerde bloemenquilt. Omdat ik er van uitging dat ik appliceren niet zo mooi en niet zo leuk vond, en ik destijds nog een onervaren quiltster was, kocht ik heel goedkope katoenen stof. Lees: harde, stugge stof. Het mag duidelijk zijn dat ik er erg van geniet om dit stuk te quilten en er menig naald richting filistijnen gaat. Doch, enige koppigheid is mij niet vreemd dus ik ga even stug als de stof door!

Toch verdiende ik een beloning vond ik. En menig bolletje wol staarde me uitnodigend aan. Laatst kwam ik deze 'Half granny Square Shawl' tegen bij anastaciaknits. Mijn incuberend haakvirus roerde zich. Omdat je virussen beter uitziekt dan ze probeert tegen te gaan gaf ik er vlotjes aan toe.

Ik gebruik Micro Summer Color van Schachenmayer. Ik heb wat met bollen met kleurtjes...ik haal ze in huis zonder goed na te denken over wat het uiteindelijke resultaat van de kleuren zal zijn. Ze zijn gewoon leuk op zichzelf.
Deze is wel heel flashy. En het verloop wat brusk voor deze toepassing misschien? Maar ach, met dit weer mag het, vind ik. Met kleuren moet je trouwens ervaring opdoen. Toch? Dit zeg ik terwijl er hier naast me een andere kleurige bol ligt te lonken. En als ik mijn hoofd draai liggen er nog een paar. Je moet altijd wat op voorraad hebben vind ik. Je weet maar nooit welk idee of welke aandrang zich plots aandient...