Priegelblog

zondag 21 februari 2016

Het is nog geen lente - It ain't spring yet

Een paar 6-ply sokken kan dus nog goed van pas komen. Eigenlijk dacht ik aan het eind van vorige winter al dat ik een voorraad dikkere sokken moest aanleggen.Maar met dit nieuw paar staat de teller altijd nog maar op 2.

A pair of 6-ply socks can still come in handy. Actually, I tought at the end of last winter I could use a pile of warmer socks. Well, I have two pairs now. Not exactly a pile...

Gelukkig zitten er tussen de 4-ply garens ook varianten die een beetje dikker uitvallen, met daaronder nog een dunne katoenen sok heb ik vooralsnog geen afgevroren tenen.

Luckily, I have 4-ply socks which are a bit thicker. I wear thin cotton socks underneath them, so up till now I had no frozen toes yet.

Bij deze sokken is het been gebreid in een tweekleurige halve patentsteek. Dat maakt ze lekker dik en doet wat aan beenwarmers denken.

In these socks the leg is knitted in a two coloured half fisherman's rib. This stitch gives a thick squishy texture and made me think of leg warmers.

De streepjes die in de voet voorzien waren liet ik achterwege, omdat het contrast tussen mijn kleuren niet supergroot is en omdat...pfffft, streepjes extra aandacht vragen. Een dikke foei voor mezelf want ik had hier de techniek voor de 'jogless stripes' die we moesten oefenen voor 'Het Betere Breien' kunnen toepassen. Er is toch iets met huiswerk wat een mens wat weerspannig maakt. Ik dacht dat dat zou beteren met ouder worden, maar nee, het is en blijft eigen aan het beestje: eerst zijn er de beste en nog meer intenties, dan volgt het uitstellen om uiteindelijk enkel met het hoogstnodige te eindigen. En daarbij natuurlijk de intentie om het 'later' nog eens grondig te bekijken.

I left out the stripes in the foot part, because the contrast between my colours isn't that big and because...sigh, ...they ask for more attention whilst knitting.Shame on me, because we are supposed to excercise the 'jogless stripes' technique for the course 'Advanced Knitting'. There is something about homework that made people a bit mulish. I tought that kind of behaviour would get less by getting older. But it seems inherent. First there are the best and even more good intentions, then the procrastination starts to end ultimately with the minimum required. Ofcourse again with the good intention to review all at a later time.

Maar in elk geval heb ik dus weer een paar dikkere en knusse sokken.

But anyway, I have another pair of warm socks.

zondag 7 februari 2016

Top down poncho

Tijdens de zomersolden kocht ik in 't Wolwinkeltje 5 strengen Colourscape Chunky van Rowan. Ik zou later wel bedenken wat ik er van zou breien.

During the summer sales at 't Wolwinkeltje I bought 5 hanks Colourscape Chunky by Rowan. I would decide later what to do with it.

Nu het 'winter' is vond ik een poncho wel een goed idee. Altijd leuk als een extra laag over een jas bij koud weer. Ik koos voor de zekerheid een eenvoudig top down model op Ravelry (wat zouden we zijn zonder Ravelry?!) omdat ik niet zeker was hoever ik zou komen met mijn garen.

Now it is 'winter' , I found it a good idea to knit a poncho. I like it as an extra layer over a coat when it is freezing cold. I choose a simple top down pattern on Ravelry (where would we be without Ravelry?!) because I wasn't sure how far I would come with my yarn.

Vooruit ging het wel met naalden 8, uiteindelijk had ik zelfs wat van het garen over en is de poncho te groot voor mezelf, of vooral te lang. Ik had hem korter kunnen maken, maar wat zou ik dan nog met de rest van het garen kunnen doen? Dat zou dan waarschijnlijk toch voor de eeuwigheid in de woldoos belanden. Dus, ik kon het maar beter zo goed mogelijk opgebruiken. Het zal dus een poncho voor iemand anders worden.

On 8 mm needles it was a quick knit. At the end I even had some yarn left over and the poncho is too big for me, mainly too long. I could have frogged part of it to make it shorter, but then the leftover yarn would possibly end up in the woolbox forever. So better make good use of it. This poncho will be therefore for someone else.

Over het model ben ik ook niet 100% tevreden. Een poncho gemaakt uit twee delen vind ik mooier om de schouders vallen, dan dit top down model.

The model doesn't please me 100%. I like more a poncho made of two pieces, as that shapes better around the shoulders, than a top down model like this.

Maar warm is hij wel. En praktisch kan hij ook zijn, om met de hond te gaan wandelen bijvoorbeeld... ;-)

But warm it is. And practical too, to go for a walk with the dog for instance...

zondag 10 januari 2016

Happy feet

Toen ik het Neon Stripes sokkengaren zag bij 't Wolwinkeltje, leek het klaar te liggen voor 'mijn drie mannen'. Geen idee of ze zin hebben in zelfgebreide sokken, maar met een verkooppraatje over garen dat oplicht in het donker moesten ze toch wel te overhalen zijn.
Het was donker toen ik samen met medebreister Myriam 't Wolwinkeltje verliet. We gluurden in de zak met wol, haalden hem er even uit, maar we zagen niets oplichten. In de auto checkten we het met de binnenverlichting aan, probeerden het met de dashboardverlichting maar nog steeds niks. Myriam vond dat ik de bollen maar even voor de koplampen moest gaan houden, maar dát deed ik toch maar niet, we deden al gek genoeg!

When I spotted the Neon Stripes sock yarn at 't Wolwinkeltje, it seemed to be waiting for 'my three boys'. No idea if they would like knitted socks, a sales talk about yarn that lights up in the dark should win them over I thought.
It was dark when I left the shop with fellow knitter Myriam. We took a peep in the bag, took it out of the bag, but no lighting up. In the car we checked it with the interior lighting, the dashboard light but still nothing. Myriam suggested I should step out of the car to hold the yarn at the headlight. I didn't, we were acting crazy enough as we were!

Thuis ging ik meteen online zoeken hoe het met dat garen zat: lichtte het nu op één of andere manier op of niet? Ik vond niks! Het enige wat ik nu nog kan hopen is dat het oplicht onder black light.
Zo heb ik de op handen zijnde sokken ook aangekondigd bij de jongens. En hoe cool dat wel niet zou zijn op de schoolfuif in februari.
Het leek hen wel wat, ik breide er regelmatig aan in hun bijzijn en ze informeerden af en toe naar een stand van zaken.

At home I searched online about this yarn, but didn't find out more. The only thing I could hope for, is that it will light up under black light.
That's how I announced the socks that were under way, and how cool they would look at the school party in February.
They seemed interested, I knitted on the socks several times in their presence and they informed regulary how the socks were going.

En toen waren ze af en had ik een leuke foto shoot van zes gestreepte voeten in gedachten. Buiten, want daar is het licht best om de kleuren weer te geven. De voeten in leuke posities op de gesloten houten zandbak, vanwege de mooie achtergrond.
Ze trokken de sokken alledrie enthousiast aan. Dat vond ik al een overwinning: zelfgebreide sokken schuiven niet altijd zo vlot over je voeten als winkelsokken, maar ze trokken ze geduldig op hun plaats.
Ik vertelde hun hoe ik de foto shoot zag. Broek oprollen tot boven te knie zodat ik enkel hun mooie sokkenvoeten zag en er geen storende broek half in beeld zou hangen. We zouden het buiten op de zandbak doen, dus moesten ze even wat aan hun voeten om tot daar te lopen.
Daar hield de medewerking op. Jongens van 7, 9 en 11 aan het eind van een schoolweek, tsja, die zet je niet zomaar in de positie die je in gedachten hebt. Duwen en trekken is onvermijdelijk en waarom buiten als binnen ook kan.

Finally I finished the three pairs and I had a lovely foto shoot of six striped feet in mind. Outside, because of the light, their feet in nice positions, the wooden cover of the sandpit as background.
They put the socks on. That was a win already: knitted socks don't slide as easely over your feet as bought socks.
I tould them about my foto shoot plans. Rolling up their trousers above the knee, so their striped feet were in good view. We would go outside to the sandpit, so they need to put something on their feed for that short walk.
Thats when their cooperation stopped. Boys of 7,9 and 11 at the end of schoolweek are not interested in such fussy things.

Toch één foto van de drie samen, bijna goed gelukt. Ik stelde voor dat ze dan zelf maar wat posities bedachten. Zo geraakten ze toch wat op dreef, al was het kwestie van snel zijn, zeker niet te denken aan achtergrond of broekspijpen die sokken half verborgen. En dat we uiteindelijk buiten waren op kousenvoeten en dat die onderaan een modderkleurtje kregen, daar moest ik me maar over zetten.
Benieuwd of de sokken de schoolfuif zullen halen en of we ooit te weten gaan komen of ze nu oplichten of niet...

I managed to take one picture with six feet on it. I suggested them to think of poses themselves. Finally they got going. Although I had to be quick, not thinking about background or trouser legs hanging over socks. We even ended up outside, on bare socks. That some of the socks ended up somewhat muddy I had to endure.
Curious if the socks will last till the schoolparty and if we ever will know if they light up or not...

donderdag 31 december 2015

This was 2015!

Not to bad, although I wish I could do much more. So much yarn, so many patterns... I have to remember to enjoy the proces of the making, not to stress on the result and the number of projects.
Zen knitting will be my mission for 2016!

Top down baby cardigan

donderdag 24 december 2015

The Doodler

Eindelijk is hij er, The Doodler. Ik besliste vrij laat om mee te doen aan deze knit-a-long van Stephen West. Snel tussen alle andere projecten door dacht ik...
Ik bestelde garen dat het dichtst het garen benaderde waarmee Stephen zelf gewerkt had: Malabrigo Mechita, de drie kleuren werden dus online gekozen. Sheri, Sandbank en Eggplant, die leken me wel goed te combineren.

Finally finished: The Doodler. I decided last minute to participate this KAL by Stephen West. Quick in between my other projects, so I thouhgt...

I ordered a yarn that came close to the yarn Stephen had used: Malabrigo Mechita, so I chose my colours online. Sheri, Sandbank and Eggplant seemed to work out well together.

De Sheri zag er in het echt véél blauwer uit, dus dat was even schrikken. De combinatie leek meteen al veel minder geslaagd. Toch besloot ik er voor te gaan en te zien wat het werd. Clue 1 vergde heel wat breiwerk, maar wat een vorm!

IRL however, the Sheri looked much more blue, so that was a bit of a shock. The combination was less successful than I had imagined. But I decided to go for it. Clue 1 required a lot of knitting, but what a shape!

Het blauw bleef me echter dwars zitten. Dus, toch maar een extra streng garen bij besteld in de kleur Unicornio, in de hoop dat die beter zou passen bij de Eggplant en de Sandbank. Clue 1 werd dus dapper uitgetrokken en herbreid in de Unicornio, die inderdaad veel beter bij de andere kleuren past.

The blue kept bothering me. So I ordered a new colour to replace it: Unicornio, hoping that this colour would work better with the others. I frogged Clue 1 and started over again, and yes this colour was much better.

Intussen liep ik flink achter. En al vroeg Clue 2 om minder breiwerk, hij was niet minder verrassend. Een steeds breder wordende vlecht werd in ribbelsteek aan de steken gebreid.

By that time I was falling way behind. Although Clue 2 didn't ask that much of knitting, it wasn't less surprising. A gradually widening cable was knit alongside the stitches.

De spanning in de Ravelry groep steeg, na deze clue hadden we geen 'levende' steken meer, ergens zouden we dus weer steken moeten opnemen. Maar waar? Ik gokte dat het langs de golvende kant zou zijn. En inderdaad, aan die kant mochten we een massa steken opnemen, ik was er wel even zoet mee.

The tension in the Ravelry group rose, after this clue we hadn't any live stitches left. So we should have to pick them up somewere. My guess was at the wavy side. And yes, I was right, we had to pick up a mass of stitches at that side.

Ook het breien van de derde clue vroeg zijn tijd, er werd gemeerderd tot 644 steken. Je kon er voor kiezen hier een deel minder te breien, maar ik ging voor het hele plaatje. Aan de kleine hoeveelheid garen die overbleef wisten we al dat Clue 4 enkel de afwerking zou zijn. Toch was die ook best pittig: een I-cord afkanting van zoveel steken doe je niet een-twee-drie.

Clue 3 asked for a lot of knitting again, we went up to 644 stitches. You could go for less, but I went for the full monty. Not much yarn was left after this clue, so Clue 4 would be about finishing off. However it was quite spunky: an I-cord cast off of that many stitches isn't done in one go.

Je kon het hierbij laten of nog voor een extraatje met picotjes kiezen, ik ging voor het hele plaatje, dus de picotjes kwamen er ook aan!
Ik was reuze benieuwd naar het geblockte resultaat en het was echt whaw! Die vorm: je moet er maar opkomen!

You could leave it like that, but you could add some picots at the wavy ends. I did them and don't regret it.
I was really curious to see the blocked result and I went: whaw! What a stunning shape.

Aanvankelijk vond ik mijn kleuren maar donker en somber, maar in daglicht valt het nog wel mee. Al wil ik voor een volgende WestKal toch een beetje meer Stephen-gehalte toevoegen en wat gedurfder kleurkeuzes maken. Ik kijk er al naar uit.

At first I thought of my colours as a bit gloomy, but in daylight it turns out well. However, for the next WestKal I would add a bit of the Stephen-touch and go for a more bold combination of colours. Looking forward to it!