Kabeltopje en wees altijd dronken

Yep er is weer wat af! Een kabeltopje gebreid met garen dat ik al jaren geleden kocht. Het werd toen aan een verminderde prijs verkocht en tja, dan neemt een mens maar een pak mee voor je weet maar nooit. Intussen beschik ik over een voorraad voor heel wat 'je-weet-maar-nooit' momenten en projecten.

Zo ben ik ook maar eens wat begonnen met de 32 bollen coton fifty die ik ook ooit eens kocht aan verminderde prijs. Destijds was het de bedoeling om er een plaid van te breien, het is er nooit van gekomen. Dus toch maar even gezocht naar een wat groter project en ik zal in deze ronde sjaal toch wel een paar bollen kwijt kunnen me dunkt.

Dan die 'wees altijd dronken' in de titel van dit stukje. Mensen die me kennen fronsen nu even de wenkbrauwen, ik ben immers een overtuigde teetotaller. Maar het gaat hier om een gedicht van Baudelaire dat ik onlangs op de radio hoorde:

‘Wees altijd dronken! Dat is alles, het enige wat er toe doet. Om niet de helse last te voelen van de Tijd die je schouders breekt en je naar de aarde drukt, moet je je onophoudelijk bedrinken.

Maar waaraan? Aan wijn, aan poëzie of aan deugdzaamheid, net wat je wilt. Maar bedrink je.

En mocht je soms ontwaken op de trappen van een paleis, in het groene gras van een greppel, in de sombere eenzaamheid van je kamer, en merken dat de dronkenschap al verminderd of verdwenen is, vraag dan aan de wind, de golven, de sterren, de vogels en de klok, aan al wat vliedt, al wat zucht, al wat rolt, zingt of spreekt, vraag dan hoe laat het is; en de wind, de golven, de sterren, de vogels en de klok zullen je antwoorden: “Het is tijd om dronken te worden! Bedrink je om geen gemartelde slaaf van de Tijd te zijn; bedrink je altijd maar weer! Aan wijn, poëzie of aan deugdzaamheid, net wat je wilt.’

charles baudelaire (1821-1867) vertaling © menno wigman (uitgeverij voetnoot amsterdam, 1998)

Het sprak me meteen aan. Voor mij is handwerken mijn bron van dronkenschap. Ik heb het zelf in handen, bepaal en beslis zelf wat er al dan niet gebeurt. Dat staat los van tijd en andere dingen om me heen. Dingen die fijn zijn maar ook behoorlijk kunnen tegenvallen. Altijd is er een handwerk dat je opnieuw kan creëren, doelen doet stellen en houvast biedt.

Dus deze vorm van dronkenschap wil ik wel graag promoten. 

Ajourvestje (FO 10/2013)

Zo, mijn jaardoel van 10 afgewerkte projecten is bereikt! Een periode van werkloosheid is daar niet vreemd aan. Gelukkig eindigt die periode binnenkort, al hoop ik op handwerkvlak even productief te blijven.

Het ajourvest is dus eindelijk afgeraakt. Breien was niks, het is het in elkaar zetten waar bij mij het schoentje wringt. Voor gewone tricotsteek heb ik veel geleerd van you-tubefilmpjes. Maar bij ajour is dat iets moeilijker toepasbaar. En dan die 'mouwkoppen'....ik had meer 'kop' dan 'armuitsnijding', dat was dus een beetje 'foefelen' geblazen. Ook de overgang van het bovenste, afgekante rechte gedeelte van de kop, naar de schuine kant verliep niet zonder slag of stoot. Ik bleef en blijf daar 'teutjes' houden. Hopelijk verdwijnen ze wat door het vest te dragen.

En dragen zal ik het, snel en veel. Want het vestje past maar net. Ik maakte nochtans een proeflapje. In de rapte, want proeflapjes zijn niet echt aan mij besteed. Aangezien ik het model met een andere naald breide dan opgegeven voelde ik me verplicht om er toch eentje te maken. Het leek me allemaal wel goed te komen. Ik wilde het sowieso wat strakker als in het boek. Het zit strak...

Een beetje frustrerend, maar het belet me niet verder te priegelen.  Project 11 is zo goed als af:

en nu het wat frisser weer wordt, kom ik misschien weer eens toe aan quilten. Om zeker niet zonder inspiratie te vallen liet ik me daarnet nog verleiden om nog maar wat ideeën bij te kopen. Tsja....een mens moet wat...

Gehaakte sjaal (FO 09/2013)

 

Zo, de Japanse sjaal in Jawoll Magic is ook af. Mijn jaardoel om 10 afgewerkte stukken te hebben gaat vlotjes. Al helpt het wel om voorrang te geven aan de projecten waar ik het meeste 'goesting' in heb. Dat mag vind ik, al die andere projecten gaan immers niet lopen.
De kleuren van de sjaal vind ik heel mooi, maar hij 'piekt', ik zal er dus een draagster voor moeten zoeken en geef hem hierbij op ter adoptie.

Een project af wil niet zeggen dat ik dan snel een andere UFO ter hand neem, bijlange niet, de projecten die ergens in mijn hersenen in de file staan zetten dan allemaal hun knipperlichten op. Ik probeer ze enigszins gesorteerd en in volgorde te houden.

Zo staan er twee topjes op het programma, met garen dat in het ene geval al jaren in de voorraad zit, het andere garen is gekregen. Zaak is om geschikte patroontjes te vinden. Ik krijg daar de kriebels van want ik ben nogal van het preciese. Dus bij een bepaald garen hoort een bepaald patroon. Gokken, gissen en proberen is eng en zenuwslopend. Maar het moet in dit geval. Deze ochtend heb ik een stapel eventueel geschikte patroontjes uitgeprint. Straks maak ik de definitieve keuze.

Maar dat was deze morgen en de sjaal was vrijdag al af. Er moest dus snel een tussendoorprojectje komen. Daar heb ik mijn voorraad sokkenwol voor, en sokkenbreiboekjes. Het kiezen heb ik hierbij makkelijk gemaakt, ik ben van plan om alle boeken netjes uit te breien. Elk sokkenpatroon heeft wel zijn pro's en contra's. Sommige vind ik zelfs ronduit lelijk. Maar het gaat hierbij om de oefening en ervaring. Ze moeten er dus allemaal aan geloven: de mooie, de lelijke, de moeilijke, de rare, de grote en de kleine.

Het tweede patroon uit dit superschattig, hebbeding boekje is nu aan de beurt.

Het garen is Regia Creativ, dat wordt aangeboden als een gebreide sjaal. Op die manier zie je het effect van het kleurverloop in een breiwerk al. Bedoeling is dat je de sjaal uithaalt en dan met het garen aan de slag gaat. Tsja... Maar het grijs-zwarte garen past wel voor deze sokken met kabels. De kabels geven al veel detail, dus het garen mag rustig zijn. Ik heb in mijn sokkenwolvoorraad nog superkleurige bollen liggen. Die komen ook nog wel aan de beurt!

En het ajourvest? Tweede mouw is bijna in de eindfase. Dus dat komt wel in orde.

En het quilten? Euh, wat...quilten? Als het weer wat frisser wordt...ofzo   ;-)

Half Granny square shawl (FO 08/2013)

Weer wat af, het is bijna niet te geloven. Toegegeven, het is nog niet het gebreide vest. Dat blijft zo'n beetje hangen. Want eens alle delen af moet dat in elkaar gezet worden en dat is echt niet mijn favoriete bezigheid. Dus greep ik steeds maar naar de half granny square shawl. Ik vind hem leuk: zacht, lekker warm, lieve kleuren. Een comfort shawl, zoals je ook comfort food hebt. Denk er chocolade, thee, lekkere zetel en een goed boek bij en het leven is helemaal goed. In real life valt dat nog wel eens tegen, gelukkig zijn er stukjes en beetjes die we zelf kunnen maken en invullen.

Bij denken aan zelf maken en dingen afwerken gaat er ook steeds ergens een rood lampje branden. Ik probeer het te negeren, maar als je dan een link tegenkomt naar een tutorial video kan je er niet meer omheen. Quilten...zucht. Het blijft een opgave. En als ik dit filmpje bekijk slaat de schrik me helemaal om het hart. Ik doe het dus echt niet goed! Mijn naald komt nooit zo loodrecht te staan. Hij wordt krom en breekt heel vaak net als bij de mevrouw in het filmpje, maar loodrecht...nee. Het zou wel eens de verklaring kunnen zijn waarom mijn steken aan de achterzijde altijd zo klein zijn. Ik ga het proberen, met de beelden in mijn achterhoofd. En misschien moet ik eens een lederen vingerhoed proberen, want ja ik moet ook de naald echt kunnen voelen. Hoe weet je anders dat je doorheen de hele sandwich zit? En ik wil dat goed voelen, zoals in een klein stukje vel meenemen. Als je netjes in het allerbovenste laagje zit doet dat geen pijn, echt niet. Met een rukje trek je het los en je bent tenminste zeker dat je ook achteraan een steekje zal zien. Maar na een tijdje raakt dat bovenste laagje op en zit je met een rare vinger. Het ziet er wat schimmelig uit, zo met al die kleine losgerukte velletjes en steekgaatjes. Ik bloos nu wel even, het lijkt een beetje luguber en masochistisch, maar het valt heel erg mee hoor! Toch moet ik soms even een paar dagen (zeer rekbaar begrip voor mij) rusten. Tot ik weer nieuw vel heb. Want voor eelt ga ik niet, dat is gevoelloos, en dik. Daar kom je niet doorheen, daar valt niks aan los te rukken. Dus zo'n dunne lederen vingerhoed is misschien wel wat voor mij. Moet ik even naar op zoek gaan.


Maar misschien toch maar eerst mijn vest afbreien en in elkaar zetten. ;-)

Breien en zwijmelen bij mooie quilts

Het haakwerk neemt even rust, het breiwerk wordt naar voor geschoven.

Nog een paar mouwen breien, afwerken en klaar is Kees het wikkelvest in ruitenajourpatroon. Het patroon komt uit Filati Classici-3 van Lana Grossa, gebreid in Puntino kleur 36 . Ik gebruik een dunnere naald (3) dan in de beschrijving (4) aangegeven, omdat het breisel anders te los werd. Voor een sjaal is dat mooi, een vest mag wat strakker zijn vind ik. Binnen twee weken wil ik het vest af hebben. Ik schrijf dat hier even neer om mezelf wat onder druk te zetten....

Die druk is nodig want er is nog zoveel af te werken en er zijn nog zoveel nieuwe ideeën. 

Deze week bezocht ik met twee medepatchworksters de tentoonstelling van quiltgroep Scrap House . De oh's en ah's waren niet van de lucht. Af en toe viel er ook een diepe zucht. Zoveel mooie ontwerpen, zo'n fijne afwerking. Het geeft een dubbel gevoel. Enerzijds het gevoel van nog een prutser te zijn, de stukken zijn zo mooi en gelijkmatig gequilt. Quilten, ik krijg er nog altijd de kriebels van en schuif het graag voor me uit. Anderzijds geeft het nog meer zin en ijver. Jaja, ik heb sindsdien alweer wat gequilt aan mijn appliqué. Met veel gezucht en geblaas om mijn ongelijkmatige en scheve steken, intussen in mezelf de mantra 'oefening baart kunst' herhalend. Volgens mij zal die baring volgen op een olifantendracht....

Enkele foto's van de tentoonstelling: (aan de kwaliteit van de foto's en de fotograaf schort wat...priegelen is immers meer haar ding)

Drie prachtige stukken van Hilde, die ons het patchen en quilten bijbrengt. Ik herinner me nog de eerste lessen. Een eenvoudige nine-patch, te beginnen bij het begin: patroon uitwerken, zelf je malletjes snijden, stof snijden, spelden en patchen maar! Snel, graag! Nee, dat zei Hilde niet, dat dacht ik bij mezelf, ik zie graag het resultaat van wat ik doe. En liefst snel. Dus een ietsiepietsie van een millimeter hier, een ietsiepietsie daar, dat is toch niet zó erg? Als puntje bij paaltje puntje komt dus wel, ze komen dan namelijk niet echt bij elkaar. Ik denk dat Hilde het ergste vreesde, dat ik er eentje was die het zou opgeven. Maar nee hoor, intussen zijn we 5,5 jaar verder en meet en pas ik alles minutieus. Dus daarom gaat het allemaal zo traag bij mij: het patchen als een pietje precies en het quilten voor me uit schuiven. Resultaat na al die jaren: welgeteld 1 stuk volledig af. Daar moet ik toch ook iets aan doen. Ok, de volgende afspraak met mezelf: de appliqué moet tegen het eind van de zomer volledig af zijn.
Snel terug naar de foto's, want ik krijg het wat benauwd!

 Die geborduurde details, prachtig!

Deze drie zijn helemaal in 'mijn' kleuren. Zwijmel...

 Zo'n Dahlia, die wil ik ooit es maken. Het is toch steeds weer verrassend hoe eenzelfde patroon door de stof- en kleurkeuze een totaal ander resultaat geeft.

Dat wordt dus flink quilten en een aantal nog te patchen ufo's aanpakken in het vooruitzicht van de volgende lessenreeks die ergens in oktober (of al in september?) start. Op het programma staat Crazy Patchwork, lijkt me ook geweldig leuk. En ok, om zelf te scoren met dit inkoppertje: dat kan niet moeilijk zijn voor mij  ;-)

En nog is het verhaal van de week niet af. Er was nog iets. Een gebeurtenis! Rosemie van 't wolwinkeltje was vrijdag jarig. En het was een speciale verjaardag, zo eentje die gepaard gaat met een nieuwe voordeur. Dat kon niet ongemerkt voorbij gaan, dus kreeg ze een nieuwe collega: Madeleine. 

Madeleine werd stiekem in elkaar gepriegeld door een hele boel dames die menig uur in en boven 't wolwinkeltje slijten. Er werd heel wat gefluisterd, bedisseld, gebreid en gehaakt en zo stond ze gisteren opeens in de winkel. Hoewel er soms heel luid gefluisterd werd en er lapjes van de ene hand in de andere tas gingen, had Rosemie niks door. Missie geslaagd dus!

Vandaag mocht Madeleine al buiten staan pronken ter gelegenheid van de braderij. Volgens mij wordt ze één van ons en mag ze nooit meer weg. Hetzelfde geldt voor Rosemie natuurlijk. Ik hoorde een passant zeggen: "This shop has been here for ages!"  En dat zal nog lang zo zijn, heb het gecheckt bij Rosemie. Oef! 

 

 Floortje is duidelijk blij met Madeleine

 

En als wij bolletjes wol zien, is het elke keer weer alsof we in grote nood verkeren en onze voorraad moeten aanvullen. Er zijn ergere dingen..., toch?

Granny takes a nap

Ze is er toe genoodzaakt: het garen is op en uitverkocht. Ik dacht met een bol van 250 gr. een heel eind te komen, maar het is een slokop die Granny! Gelukkig is er internet en is er een bol vanuit Duitsland naar hier op weg. Heb intussen al bedacht dat ik beter twee bollen had besteld.

Tijdens de rusttijd van Granny moet de haakmicrobe natuurlijk gevoed worden. Daar had ik al garen voor klaarliggen. Een mens moet immers voorbereid zijn.

Jawoll Magic van Lang Yarns 

Het is 'piekewol' maar ik kon niet weerstaan aan de kleur. En er is vast wel iemand die het niet vindt prikken.

Nog even een model zoeken en ik kon van start gaan. Ach, waarom geen Japans model? Met gelukkig een schema in universele haaktaal.

Het mag duidelijk zijn, bij de priegelaarster roest rust niet!

Gregory-sjaal van Marianne Isager (FO 07/2013)

Zo, dat gaat vlot!

Ergens begin dit jaar leek het me leuk om als goed voornemen dit jaar voor 10 afgewerkte projecten te gaan, minstens. Kwestie van de UFO's wat weg te werken en mezelf tot enige spoed aan te zetten. Ik ben namelijk niet zo snel, en ik heb nog zoveel ideeën en nog zoveel zin om van alles te proberen. Over het tempo waaraan ik nieuwe UFO's creëer gaat het hier niet. Het gaat hier om, jawel, al het 7de afgewerkt project dit jaar.

In de breigroep van 't wolwinkeltje stond de gregory-sjaal van Marianne Isager op het programma. Leuk, ik zit immers in een breifase.
Maar: wol prikt, piekt, steekt, jeukt. Woeahhhh, ik kan er echt niet tegen, de rillingen lopen me over de rug als ik er aan denk. Ik denk terug aan mijn lagere schooltijd, aan kniekousen (die ik zo laag mogelijk naar beneden rolde), kousenbroeken (die konden dus niet zomaar naar beneden) en prikkende truien met een rolkraag. Echt, ik wil het mezelf in mijn volwassen leven nooit meer aandoen!

Maar er zijn zoveel mooie wollen garens, om nog maar te zwijgen van de dingen die je er mee kan maken.

En nu was er dus Gregory...maar wacht eens even? Was er niet een vriendin binnenkort jarig? Eentje die niet zo prikpiek-gevoelig als ik is? Oh ja, ik kon lekker meedoen aan dit projectje! Ik stuurde vriendin de link naar de wolletjes van Isager en vroeg haar om kleurtjes te kiezen. Ik kende het antwoord al: veel te moeilijk om te kiezen. Maar turquoise vond ze wel heel mooi.

De eerste les bestond uit een proeflapje maken, om te spelen met kleuren en te zien hoe kleuren op elkaar inwerken. Ze verzachten of versterken elkaar. Dat moest van Rosemie. We zuchtten een beetje, want wij zijn van die types die gewoon willen beginnen, doorwerken en resultaat zien. De volgende projecten hangen immers al als een hete adem in onze nek. Rosemie hield voet bij stuk, we moesten dat écht proberen en het ervaren, die werking van kleuren op elkaar. Ok, dan maar.... Toegegeven, Rosemie heeft gelijk. Daar heeft ze ook de nodige ervaring voor, met kleuren én met haastige dames. Het was boeiend om te zien hoe sommige kleuren elkaar opheffen, of net doen uitkomen. Hoe iedereen zo toch zijn eigen kleurpalet heeft, hoe sommigen voor contrast en anderen voor ton-sur-ton kozen.

Zelf ging ik eerst zonder turquoise aan de slag, want dat moest nog 'opgebold' worden. Daarna mét het turquoise en na verschillende combinaties koos ik er een petroleumblauw en een zachtgroen bij.

Tussen alle andere projecten door was de sjaal dit weekend opeens af.

 

Vriendin was intussen al lang jarig geweest en het weer vraagt eindelijk ook niet meer om een sjaaltje. Toch kreeg ze hem vandaag, op een terrasje in de zon met een lekkere ijskoffie.Omdat dat mag en kan...

Op naar FO 08/2013