Sokjes voor Molleke - Booties for Molleke

 

Toen collega Kim meldde dat ze zwanger was beloofde ik haar meteen sokjes. Om niet te hard van stapel te lopen plande ik ze tegen haar twaalfde zwangerschapsweek. Het zoeken naar het schattigste patroontje kon alvast beginnen. Ik wou iets voor een pasgeboren baby, een echt klassiek babysokje dus. Maar niet te klassiek. De sokjes vlogen me om de oren op Ravelry, maar die van Epipa waren onmiddellijk favoriet. Ze zijn lief en zacht en toch ook een beetje stoer.

Intussen kregen we een eerste vroege echo van de baby in spe te zien, het leek toen wel wat op een klein molletje. Dus sindsdien noemen we de baby liefdevol Molleke.

Ondertussen hoorde ik ook wat meer over de smaak van mama Kim, geen te felle kleuren. Eerder wat neutraal klassiek. Hoewel het voor een meisje wel wat kleuriger zou mogen zijn. Dat is handig om weten natuurlijk. Een aangezien we nog niet weten of Molletje een meisje of een jongen zal zijn hield ik de kleur dus bescheiden. Uit de sokkenwoldoos toverde ik nog een rest Seta/Cashmere van Lana Grossa in jeansblauw.

En al zeg ik het zelf, ik vind de sokjes erg geslaagd. Het patroon zit ook erg leuk in elkaar: de beentjes worden in het rond gebreid, vervolgens brei je de bovenvoet apart terwijl de hielsteken wachten. Daarna neem je aan de zijkanten steken op om de hoogte van het slofje weer in het rond te breien. 

Als laatste wordt de zool van de teen naar de hiel toe gebreid, waarbij telkens een steek van de zijkant wordt mee gebreid. Dan nog de resterende hiel- en zoolsteken aan elkaar mazen en klaar!

Rowans Pure Wool Worsted Mystery Afghan Knit-a-long

Toen ik voor het eerst las over de Pure Wool Worsted Mystery Afghan Knit-a-long leek het me leuk, maar ach, ik heb nog zoveel projecten in de pijplijn én in mijn hoofd zitten. Dus ik besteedde er verder geen aandacht aan.

Maar ik bleef er berichten over tegenkomen. En het was toch wel iets van Rowan en van Martin Storey, dat is niet niks. En dan dat kleuraanbod in de Pure Wool Worsted. Om nog te zwijgen van de uitdaging om alles op tijd af te hebben.

Ach, elke week 6 lapjes van 20 cm op 20 cm, dat lukt toch makkelijk naast de andere projecten. Dus ja, ik zwichtte.

Al kwam ik er snel achter dat mijn andere projecten langzaam tot stilstand kwamen. Bovendien zijn 6 lapjes per week ook niet altijd haalbaar. Het is leuk om vol spanning naar het 'lapje-van-de-week' uit te kijken. Echter 6 keer datzelfde lapje breien, het stelt mijn doorzettingsvermogen op de proef. Dus héél af en toe mag ik ook even aan iets anders breien.

Intussen is het project zover dat ik het blokken ook niet langer kon uitstellen. Niet mijn favoriete bezigheid. En het zal uiteindelijk toch om 48 lapjes gaan. Intussen ben ik er aan begonnen. Eerst had ik mijn speeltapijttegels netjes verdeeld in vakken van 20 op 20 met schilderstape. Maar die kwam los. En raakte op. Net als mijn geduld. Dus heb ik er maar met potlood blokken van 20 op 20 op getekend, een stuk duurzamer en beter voor hart en zenuwen.

Piles of smiles

...and piles of sighs.

Het begon met deze foto van mijn overvolle sokkenwoldoos:

Waarop Ingeborg reageerde met de vraag wanneer ik eens sokken voor haar zou breien, maat 40 graag. Wel...nu, onmiddellijk. Oh nee, toch eerst nog een paar kleurrijke bollen bijgekocht. Want kleurrijk moesten die sokken zeker zijn. Het werd Super Soxx Color van Lang in een lekker felle kleurenmix.

Ik wilde de kleuren graag laten golven dus zocht een patroon in die richting, en voila, het werden Piles of Smiles. Want smiles, daar heeft Ingeborg er ook veel van.


Start!!! Toe-up, want ik maas niet graag de tenen dicht, en breien maar. Het kleurverloop was goed, de golven mochten wat meer golven, maar niet zeuren, doorbreien!
Zo, sok 1 af!

Mmmm...
Ze is wel smal...ik krijg ze zelf moeilijk over mijn hiel getrokken. En ik heb maar een 37...
Zucht...

Sok twee dan maar gebreid met naalden nr 3 ipv nr 2.5. En het ziet er gelijk beter uit. Het patroon komt ook wat mooier uit.
Voor de voetmaat volg ik de bekende schema's: de volledige voetlengte voor maat 40 is 26.5 cm, de voetlengte van tot net voor de teen is 21 cm.
Maar ik brei toe up, dus ik gok een beetje waar de hiel moet beginnen, en ach, voor de zekerheid brei ik nog een paar naalden extra. Ze zien er lekker groot uit tegenover mijn klein voetje.
Op naar sok 2, dus eigenlijk in dit geval sok 3. Sok 1 uitgehaald, het garen strak opgewonden en een paar dagen laten rusten om te ontkrullen. Het krult nog steeds en dat is ook in het breiwerk te zien. het ziet er nogal rommelig uit.

Maar een wasbeurt zou dit verhelpen, naar het schijnt.
Zucht...

Sok 3 laat zich vlot breien en hoera, ik heb een paar sokken af in maar 40.
Hoewel...ze zijn wel groot. Ik meet de voetlengte nog eens...mmm, 27 à 27.5.
Zucht....
Nog eens meten. Eigenlijk is het wel bijna 28 cm, misschien zelfs wat meer...
Zucht...
OK, als ik heel eerlijk ben en de sok goed strak trek kom ik wel bijna aan 30 cm. 30 cm, dat is maat 46/47. Dat is wel heel erg groot.
Zucht...
Ik stop ze gewoon even in een sopje, dat moet toch om dat rommelige krulbreiwerk op te lossen en dan meet ik nog wel eens.
Zucht...
Zucht...
OK, ze zijn gewoon veel te groot, ik haal de tenen eraf, haal een stuk uit, tenen opnieuw breien en klaar.
De tenen lieten zich vlot uithalen, het patroon niet vanwege het toe-up breien.
Zucht...
Sok 2 en 3 werden dan maar helemaal uitgehaald.
Zucht...

Toen besloot ik om niet meer te zuchten en gezwind sok 4 en 5 te breien, de voetlengte zo goed mogelijk te meten en er van uit te gaan dat mochten de sokken niet passen bij Ingeborg, ze wel iemand in huis heeft bij wie ze wel passen. En anders gebruikt ze ze maar voor wat anders. Eierwarmers ofzo...

Sok 4 en 5 zagen er goed uit en na nog maar eens een sopje verdween het rommelige krulbreiwerk bijna volledig.

Sokken snel ingepakt en verzonden naar het, soms, verre Nederland. Ik rekende alvast op een dikke week voor de verzending.

Dezelfde, maar toch een beetje anders

Nog een paar sokken uit dit boekje:

De Sherman Heel

In de sokkenbreigroep van 't Wolwinkeltje stond stond onlangs het junimodel uit de Regia Sokkenkalender op het programma.

Een leuke ajoursok met een mooie boord. Ik breide ze met New Duetto van Katia Olé Socks. Een garen met een mooi en zacht kleurverloop.

Maar de uitdaging zat hem deze keer in de hiel.  Ik vind een diabolo hiel erg mooi, maar ik krijg hem niet voor elkaar zonder gaatjes. Dus ging ik op zoek naar een oplossing. En die is er: de Sherman Heel.

In deze hiel worden geen wrapped stitches gebruikt, enkel slipped stitches en encroached stitches. De slipped stitches zijn voor het eerste deel van de hiel en vanaf de pivotrij (keerrij) brei je aan het eind van elke rij een encroached stitch (vind niet zo meteen een vertaling hiervoor). Voor een encroached stitch haal je een steek af en steek je in de lus van de steek, onder de volgende steek. Klinkt moeilijker dan het is.  De lus en de afgehaalde steek brei je samen: geen gaatje te  bespeuren.

Weer wat bijgeleerd, en de tekst van Mary Sherman Lycan bevat nog tal van termen die ik niet ken, nog lang niet uitgeleerd dus, laat staan uitgebreid....

Nog een keer slipped stitches

Nu ik ze ken wil ik ze meer gaan gebruiken en uitvissen wat er allemaal mee kan.

Het Walk On The Moon-patroon zat al langer in mijn favorieten op Ravelry. Ik zag het eindresultaat ervan bij collegabreister Dominique en vond hem prachtig: het model, de kleurencombinatie, de mooie steken waarvan ik toen nog niet wist dat het slipped stitches waren.

Het originele patroon maakt gebruik van drie kleuren, maar omdat deze sjaal moest passen bij mijn vingerloze handschoentjes hield ik het bij mijn twee kleuren in de Jawoll Superwash . En ik ben tevreden, héél tevreden.

Het breien van deze sjaal was een feest. Ik was elke keer nieuwsgierig naar de rijen met de slipped stitches en door het wisselen van kleur werd het al helemaal nooit saai. De tip die de beschrijving geeft over het langs de zijkant meenemen van de niet gebruikte kleur, maakt dat het draden instoppen beperkt blijft.

 

 

Wat zeker een must is, is een rondbreinaald die lang genoeg is. Ik gebruikte er eentje van 80 cm. Op het einde van het patroon was het met 604 steken echt dringen op de draad. Toen ik ontdekte dat voor de boord alle steken verdubbeld moesten worden, vlogen ze me bijna om de oren.

De vorm van de sjaal zorgt ervoor dat hij mooi en goed over de schouders hangt. Hij lijkt me praktischer dan de klassieke driehoekssjaal. Alleen de manier van dragen zal ik nog moeten uitproberen: gewoon omslaan of met een speld. Maar dat is iets voor in de herfst, voor nu mag hij - samen met de handschoentjes - hopelijk voor héél lang de kast in.

 

Görg & Görg

Een stadsbezoek, dat moet zo aan bepaalde voorwaarden voldoen. Er even helemaal uit zijn met een flinke portie cultuur en vertier.

Voor het cultuurgedeelte kies ik geschiedenis, me even in een andere tijd wanen: zwijmelend wrijven over een steen, me voorstellen hoe eeuwen terug historische figuren leefden: het hoefgekletter van de paarden, koene ridders en bloederige strijd, het ruisen van kledij, het dagelijkse leven van eeuwen geleden.

Voor het vertier staan met stip op één: handwerkwinkels en boekhandels. Naast het gezwijmel wil ik toch ook graag iets materieels aan een uitstap overhouden.

Dus, dit weekend gingen we maar eens naar Aken, daar leek dit alles me ruim voor handen.
Ik moet eerlijk toegeven dat het cultuurgedeelte ietwat tegenviel. Het zwijmelaspect ontbrak wat vond ik. De geschiedenis was er, maar het was alsof ze niet meer helemaal ademde. Waarschijnlijk komt ze binnen enkele maanden weer meer tot leven, dan worden naar aanleiding van het overlijden van Karel de Grote 1200 jaar geleden, verschillende tentoonstellingen en festiviteiten georganiseerd.
Wat niet wegneemt dat in nu al bangelijk dicht bij de keizerstroon en het stoffelijk overschot van Karel de Grote stond. Ik had graag de troon even geaaid, maar dat kon jammer genoeg niet.

Op naar meer aaibare dingen dan maar: breigaren! Bij Görg & Görg is dat ruim voorhanden.



Veel garens die ik ken, maar dan toch, achteraan in de winkel een voor mij onbekend merk: Ito . Pure zijde, mengelingen met zijde, garens met papier of staaldraad erin. Echt wel bijzondere dingen.
Ik probeerde mijn hoofd erbij te houden en koos een paar 'eenvoudige' garens.

De lichtgrijze Asa (linnen, katoen en zijde) en de Serishin (zijde) in de kleur 'Deep Sea' zullen tot (lace-) sjaals verwerkt worden.
De Kinu (bourettezijde) in Lead Green wordt waarschijnlijk een topje.

Maar zoals vaak het motto is: eerst maar eens wat dingen afwerken!

En die boekhandel? Wel die bezochten we ook nog. Daar heb ik gesnuffeld en geaaid, maar met mijn zakje garens was mijn behoefte aan materiële dingen weer even bevredigd. En ook hier kan ik zeggen: eerst maar eens wat boeken uit de voorraad lezen!

Het is overigens opvallend hoe gelijk beide hobby's lopen:
De ellenlange leeslijst en de verzameling patronen en ideeën, genoeg voor tientallen jaren.
De hoeveelheid ongelezen boeken op de plank en de dozen met de wolvoorraad.
De aantrekkingskracht van boekhandels en handwerkwinkels.
En vooral, het gevoel van spijt omdat ik nooit de tijd zal hebben om alles te lezen en te maken wat ik zou willen lezen en maken...