Kous met gaatjes

Ik dacht dat ze passé waren, ajoursokken.
Maar in 'Breien to go: sokken' staan er verschillende. En ik wil alle sokken die er in staan breien, dus ontkom ik er niet aan.
In het boekje staan ze in ecru, echt heel klassiek.

In die versie zie ik ze me niet dragen, maar kijk!

In een kleurtje zijn ze wel best leuk en draagbaar. Ik breide ze in Arwetta Classic van Filcolana, in petroleumgroen.

Zo, de sokkenlade raakt weer wat gevulder. Ik begin er naar uit te kijken om mijn zelfgebreide sokken ook daadwerkelijk te gaan dragen. Dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan. Echt. Ik vind het bijna zonde om ze te gaan dragen en ze bloot te stellen aan slijtage. Maar ik heb al meer dan een jaar geen sokken bijgekocht, dus het zal er wel eens van gaan komen. Ik ben nu blij met elke oude sok waar een gaatje in komt.

Recipe for a handmade winter. (Promofilmpje Katia)

Komt in orde met 7 cursussen in 't Wolwinkeltje in het vooruitzicht!! ;-))

Van sjaal naar sok, opendeur bij Dolce Lana en vrijgezellen op het terras van 't Wolwinkeltje

De sjaal die een paar sokken werd. Zo gaat dat immers met het Regia Creativ-garen. Het wordt niet als een bol aangeboden, maar als een eenvoudig gebreide sjaal. Op die manier kan je het kleurverloop al goed zien. De sjaal was in het middenstuk lichter gekleurd en ik zorgde er voor dat ik dit gedeelte voor de voet gebruikte. Kwestie van een wit voetje te proberen halen ofzoiets.

Vorige week hield Dolce Lana open deur. Ik kende de winkel van op Internet en vroeg me af of ik eens zou gaan piepen. Ik ben hier in Leuven immers goed voorzien van wol in 't Wolwinkeltje. Maar ja, nieuwsgierig als ik ben ging ik toch maar eens kijken. Ook met de belofte aan mezelf dat als ik dan al de moeite deed om tot daar te bussen en treinen, ik me ook gewoon mocht laten gaan. De voorraad is dus weer flink aangevuld en tijdens het laten gaan heb ik toch op een gegeven moment aan de noodrem getrokken. Anders werd het helemaal te gek!

Nu nog de tijd vinden om er wat mee te gaan doen. Ideeën genoeg, maar nog een aantal projecten op de naalden, twee kadootjes die dringend in elkaar gepriegeld moeten worden en vanaf oktober starten de cursussen 't Wolwinkeltje weer.

Daar schreef ik mezelf vandaag voor in, vorig jaar viste ik bij een paar cursussen achter het net wegens volzet, dus nu was ik er als de kippen bij om me voor zeven, jawel: ZEVEN, cursussen in te schrijven. Er zijn kleinere projecten bij zoals sokken, handschoenen en polswarmers maar ook heel uitdagende. De Jubilee Throw van Kaffe Fasset bijvoorbeeld. Ik moest eigenlijk even slikken toen ik de foto zag. Maar het moet er maar eens van komen om kleuren te leren inbreien.

Het zal wat gepriegel en gezwoeg en gezweet vragen, maar dat gaat altijd gepaard met dolle pret. Dat was ook vandaag zo, tijdens het 'vrij breien'. Als het weer het toelaat, zitten we buiten voor de winkel te breien en dat geeft heel wat bekijks. Opvallend is dat Nederlanders vaak enthousiast reageren, ze kennen dat helemaal niet in Nederland zeggen ze dan. Vreemd, als je het grote aantal Nederlandse handwerksites bekijkt.

Maar vandaag hadden we toch wel speciale bezoekers. Een groepje jongelingen had een vrijgezellendag en ze vonden dat de bruidegom moest leren breien. Dat moedigden wij dus enthousiast aan, en 'onze' Nicole nam deze taak op zich.

 

Wat die laatste foto te betekenen heeft kan ik hier fatsoenlijker wijs niet neerschrijven.

 In elk geval was de interesse gewekt, want de 'leader of the gang' wou het ook wel eens proberen.

En hij kon het! Dus volgens mij hebben die mannen vanaf vandaag een nieuwe hobby. Gedaan met voetballen, het wordt gezellig breien vanaf nu. Ze zijn zeker welkom.

Mocht iemand deze heerschappen kennen, verwijs ze dan naar deze site of stuur hun gegevens even. Die zijn we natuurlijk in alle  hilariteit vergeten vragen. Mochten ze zich héél erg opgelaten voelen bij deze foto's kunnen ze op eenvoudig verzoek en een paar naalden breien weggehaald worden.

Kabeltopje en wees altijd dronken

Yep er is weer wat af! Een kabeltopje gebreid met garen dat ik al jaren geleden kocht. Het werd toen aan een verminderde prijs verkocht en tja, dan neemt een mens maar een pak mee voor je weet maar nooit. Intussen beschik ik over een voorraad voor heel wat 'je-weet-maar-nooit' momenten en projecten.

Zo ben ik ook maar eens wat begonnen met de 32 bollen coton fifty die ik ook ooit eens kocht aan verminderde prijs. Destijds was het de bedoeling om er een plaid van te breien, het is er nooit van gekomen. Dus toch maar even gezocht naar een wat groter project en ik zal in deze ronde sjaal toch wel een paar bollen kwijt kunnen me dunkt.

Dan die 'wees altijd dronken' in de titel van dit stukje. Mensen die me kennen fronsen nu even de wenkbrauwen, ik ben immers een overtuigde teetotaller. Maar het gaat hier om een gedicht van Baudelaire dat ik onlangs op de radio hoorde:

‘Wees altijd dronken! Dat is alles, het enige wat er toe doet. Om niet de helse last te voelen van de Tijd die je schouders breekt en je naar de aarde drukt, moet je je onophoudelijk bedrinken.

Maar waaraan? Aan wijn, aan poëzie of aan deugdzaamheid, net wat je wilt. Maar bedrink je.

En mocht je soms ontwaken op de trappen van een paleis, in het groene gras van een greppel, in de sombere eenzaamheid van je kamer, en merken dat de dronkenschap al verminderd of verdwenen is, vraag dan aan de wind, de golven, de sterren, de vogels en de klok, aan al wat vliedt, al wat zucht, al wat rolt, zingt of spreekt, vraag dan hoe laat het is; en de wind, de golven, de sterren, de vogels en de klok zullen je antwoorden: “Het is tijd om dronken te worden! Bedrink je om geen gemartelde slaaf van de Tijd te zijn; bedrink je altijd maar weer! Aan wijn, poëzie of aan deugdzaamheid, net wat je wilt.’

charles baudelaire (1821-1867) vertaling © menno wigman (uitgeverij voetnoot amsterdam, 1998)

Het sprak me meteen aan. Voor mij is handwerken mijn bron van dronkenschap. Ik heb het zelf in handen, bepaal en beslis zelf wat er al dan niet gebeurt. Dat staat los van tijd en andere dingen om me heen. Dingen die fijn zijn maar ook behoorlijk kunnen tegenvallen. Altijd is er een handwerk dat je opnieuw kan creëren, doelen doet stellen en houvast biedt.

Dus deze vorm van dronkenschap wil ik wel graag promoten. 

Ajourvestje (FO 10/2013)

Zo, mijn jaardoel van 10 afgewerkte projecten is bereikt! Een periode van werkloosheid is daar niet vreemd aan. Gelukkig eindigt die periode binnenkort, al hoop ik op handwerkvlak even productief te blijven.

Het ajourvest is dus eindelijk afgeraakt. Breien was niks, het is het in elkaar zetten waar bij mij het schoentje wringt. Voor gewone tricotsteek heb ik veel geleerd van you-tubefilmpjes. Maar bij ajour is dat iets moeilijker toepasbaar. En dan die 'mouwkoppen'....ik had meer 'kop' dan 'armuitsnijding', dat was dus een beetje 'foefelen' geblazen. Ook de overgang van het bovenste, afgekante rechte gedeelte van de kop, naar de schuine kant verliep niet zonder slag of stoot. Ik bleef en blijf daar 'teutjes' houden. Hopelijk verdwijnen ze wat door het vest te dragen.

En dragen zal ik het, snel en veel. Want het vestje past maar net. Ik maakte nochtans een proeflapje. In de rapte, want proeflapjes zijn niet echt aan mij besteed. Aangezien ik het model met een andere naald breide dan opgegeven voelde ik me verplicht om er toch eentje te maken. Het leek me allemaal wel goed te komen. Ik wilde het sowieso wat strakker als in het boek. Het zit strak...

Een beetje frustrerend, maar het belet me niet verder te priegelen.  Project 11 is zo goed als af:

en nu het wat frisser weer wordt, kom ik misschien weer eens toe aan quilten. Om zeker niet zonder inspiratie te vallen liet ik me daarnet nog verleiden om nog maar wat ideeën bij te kopen. Tsja....een mens moet wat...

Gehaakte sjaal (FO 09/2013)

 

Zo, de Japanse sjaal in Jawoll Magic is ook af. Mijn jaardoel om 10 afgewerkte stukken te hebben gaat vlotjes. Al helpt het wel om voorrang te geven aan de projecten waar ik het meeste 'goesting' in heb. Dat mag vind ik, al die andere projecten gaan immers niet lopen.
De kleuren van de sjaal vind ik heel mooi, maar hij 'piekt', ik zal er dus een draagster voor moeten zoeken en geef hem hierbij op ter adoptie.

Een project af wil niet zeggen dat ik dan snel een andere UFO ter hand neem, bijlange niet, de projecten die ergens in mijn hersenen in de file staan zetten dan allemaal hun knipperlichten op. Ik probeer ze enigszins gesorteerd en in volgorde te houden.

Zo staan er twee topjes op het programma, met garen dat in het ene geval al jaren in de voorraad zit, het andere garen is gekregen. Zaak is om geschikte patroontjes te vinden. Ik krijg daar de kriebels van want ik ben nogal van het preciese. Dus bij een bepaald garen hoort een bepaald patroon. Gokken, gissen en proberen is eng en zenuwslopend. Maar het moet in dit geval. Deze ochtend heb ik een stapel eventueel geschikte patroontjes uitgeprint. Straks maak ik de definitieve keuze.

Maar dat was deze morgen en de sjaal was vrijdag al af. Er moest dus snel een tussendoorprojectje komen. Daar heb ik mijn voorraad sokkenwol voor, en sokkenbreiboekjes. Het kiezen heb ik hierbij makkelijk gemaakt, ik ben van plan om alle boeken netjes uit te breien. Elk sokkenpatroon heeft wel zijn pro's en contra's. Sommige vind ik zelfs ronduit lelijk. Maar het gaat hierbij om de oefening en ervaring. Ze moeten er dus allemaal aan geloven: de mooie, de lelijke, de moeilijke, de rare, de grote en de kleine.

Het tweede patroon uit dit superschattig, hebbeding boekje is nu aan de beurt.

Het garen is Regia Creativ, dat wordt aangeboden als een gebreide sjaal. Op die manier zie je het effect van het kleurverloop in een breiwerk al. Bedoeling is dat je de sjaal uithaalt en dan met het garen aan de slag gaat. Tsja... Maar het grijs-zwarte garen past wel voor deze sokken met kabels. De kabels geven al veel detail, dus het garen mag rustig zijn. Ik heb in mijn sokkenwolvoorraad nog superkleurige bollen liggen. Die komen ook nog wel aan de beurt!

En het ajourvest? Tweede mouw is bijna in de eindfase. Dus dat komt wel in orde.

En het quilten? Euh, wat...quilten? Als het weer wat frisser wordt...ofzo   ;-)

Half Granny square shawl (FO 08/2013)

Weer wat af, het is bijna niet te geloven. Toegegeven, het is nog niet het gebreide vest. Dat blijft zo'n beetje hangen. Want eens alle delen af moet dat in elkaar gezet worden en dat is echt niet mijn favoriete bezigheid. Dus greep ik steeds maar naar de half granny square shawl. Ik vind hem leuk: zacht, lekker warm, lieve kleuren. Een comfort shawl, zoals je ook comfort food hebt. Denk er chocolade, thee, lekkere zetel en een goed boek bij en het leven is helemaal goed. In real life valt dat nog wel eens tegen, gelukkig zijn er stukjes en beetjes die we zelf kunnen maken en invullen.

Bij denken aan zelf maken en dingen afwerken gaat er ook steeds ergens een rood lampje branden. Ik probeer het te negeren, maar als je dan een link tegenkomt naar een tutorial video kan je er niet meer omheen. Quilten...zucht. Het blijft een opgave. En als ik dit filmpje bekijk slaat de schrik me helemaal om het hart. Ik doe het dus echt niet goed! Mijn naald komt nooit zo loodrecht te staan. Hij wordt krom en breekt heel vaak net als bij de mevrouw in het filmpje, maar loodrecht...nee. Het zou wel eens de verklaring kunnen zijn waarom mijn steken aan de achterzijde altijd zo klein zijn. Ik ga het proberen, met de beelden in mijn achterhoofd. En misschien moet ik eens een lederen vingerhoed proberen, want ja ik moet ook de naald echt kunnen voelen. Hoe weet je anders dat je doorheen de hele sandwich zit? En ik wil dat goed voelen, zoals in een klein stukje vel meenemen. Als je netjes in het allerbovenste laagje zit doet dat geen pijn, echt niet. Met een rukje trek je het los en je bent tenminste zeker dat je ook achteraan een steekje zal zien. Maar na een tijdje raakt dat bovenste laagje op en zit je met een rare vinger. Het ziet er wat schimmelig uit, zo met al die kleine losgerukte velletjes en steekgaatjes. Ik bloos nu wel even, het lijkt een beetje luguber en masochistisch, maar het valt heel erg mee hoor! Toch moet ik soms even een paar dagen (zeer rekbaar begrip voor mij) rusten. Tot ik weer nieuw vel heb. Want voor eelt ga ik niet, dat is gevoelloos, en dik. Daar kom je niet doorheen, daar valt niks aan los te rukken. Dus zo'n dunne lederen vingerhoed is misschien wel wat voor mij. Moet ik even naar op zoek gaan.


Maar misschien toch maar eerst mijn vest afbreien en in elkaar zetten. ;-)