Nederlandse Breidagen

Weer een uitstapje naar Nederland - dank je wel noorderburen om zulke fijne brei-dingen te organiseren! - deze keer wel met compagnon.

Fris en monter gingen we de baan op. Maar wat was dat brandluchtje toch? Ah, de GPS-kabel die een beetje smeult. Geen nood, de route is uitgeprint dus we kunnen zonder.

Een eindje verder start een zwaantje zijn motor en rijdt de baan op. Ik zei nog tegen mijn compagnon: "Ze hebben je opgemerkt!" Het zwaantje maakt wat vreemde zwaaibewegingen, maar de bedoeling ontging ons. Misschien moest het rijvak vrijgemaakt worden? We deden het voor alle zekerheid maar. Tot we doorkregen dat het de bedoeling was dat er twee autobussen aan de kant moesten.

Oef, we konden weer verder, op naar de ring van Rotterdam. De ring rondom Rotterdam blijkt een groot fenomeen te zijn. Heel groot, en lang, eindeloos lang. En waarom staan er zoveel dezelfde borden boven en aan verschillende rijstroken en uitritten? Het lijken wel een paar copy-pastes teveel. Toch maar ergens afrijden dan. Plekje gezocht om ons even te beraden en Google Maps te raadplegen. Oei, beide smartphones wilden niet online gaan. (Thuisgekomen dacht ik pas aan roaming, tsja, we zijn dan ook breiers geen IT-nerds.) De papieren kaart dan maar, oud en vergeeld maar toch altijd handig. Klein probleempje: waar waren we eigenlijk? Terug de baan op, een beetje op gevoel af en bij een benzinestation vroegen we raad. Wat bleek? Eigenlijk zaten we best wel heel dicht bij de juiste afrit - al vrees ik dat we Rotterdam wel écht zo ongeveer helemaal om gereden hebben - en in een mum van tijd bereikten we nu Rijswijk. 

Nog even zoeken naar De Broodfabriek en we konden los. En los gingen we!

Atelier Wol en Zijde, jammer dat Bob de wever net uit beeld is.
Atelier Wol en Zijde, sadly Bob the weaver is not showing.

Traumseide van Atelier Zitron

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Colorways: supermooie garens, maar voor sommige moet ik nog wat sparen.
Colorways: beautiful yarns, for some of them I have to save up for next time.

Om toch al iets van bij Colorways mee te nemen, een paar effen sokkenwolletjes. Die komen altijd van pas.
For now I bought some solid sock yarn, always good to have in stock.

Recht en averecht: voor breiers met pit.
Recht en averecht: for spunky knitters.

 

 

Een keertje een garen van Madeline Tosh proeven stond op mijn verlanglijstje.
Een streng prairie zal ooit een sjaal worden.
Yarn by Madeline Tosh was on my wishlist. This Prairie will become a shawl in time...

 

Bij Puk Vossen kocht ik HiyaHiya breinaalden, die stonden ook al een tijd op het verlanglijstje. Ik vergat een foto van het kraam te nemen, volgende keer beter!
At Puk Vossen I bought HiyaHiya needles, they were on my wishlist too. I forgot to take a picture of the stand, next time I will!

 
Again a trip to the Netherlands - thank you northern neighbours for organising all these fine knitting-events! - this time with my compagnion.

Bright and shiny we went up our way. But where was that burning smell coming from? Ah, the GPS-cable was smoldering. No worries, I had printed out our route.

A bit further a motorcycle cop started is motor and drove up onto the runway. He made some waving gestures, which we didn't understand. Should we clear the lane? We did so to be sure. I bit further we realised that he wanted some autocars go to the side.

Whew, we could drive on, towards the ring road of Rotterdam. That is a huge thing! And why are there so many same plates above the lanes and near the exits. It's like a few copy-pastes to many. We took an exit to think and to consult Google maps. Both smartphones wouldn't connect to the Internet. (when I was already home I thought about roaming...well, we are knitters no IT-nerds). Then we took out an old paper map, but where were we? So we went back on the road and stopped at a petrolstation. It seemed we were  near the right exit. In no time we reached Rijswijk.

A little search for 'De Broodfabriek' and we could let our selves go.

Kriskras sokken

Trouw brei ik alle sokken uit het boekje: Breien to Go, Sokken. Ook de sokken die ik persoonlijk minder mooi of leuk vind. Zo zou ik de Kriskrassokken niet meteen uit mezelf gaan breien.


De constructie is wel apart. Voor het been brei je een lapje in ribbelsteek dat je nadien in de lengte dichtnaait. Hierdoor zit het breiwerk verticaal om het been, dus anders dan gewoonlijk.

Aan de bovenrand neem je steken op voor de boord. De beschrijving hiervan ging behoorlijk fout in het boekje. De volgorde van binnenboord, buitenboord en fantasieafkanting werden niet in de juiste volgorde gegeven. Maar dat was een te overkomen euvel. Het fair islerandje in de boord was andere koek, deze techniek is echt mijn ding niet.  Toch ging ik er voor! Ik gebruikte een naald die een halve maat groter was, trok de steken regelmatig uit elkaar...zonder goed resultaat. De rijen in fair isle waren zo strak dat ik de boord niet over mijn hiel getrokken kreeg. 

Dus die rijen werden maar gewoon geschrapt. Om de kleur van het been toch nog te laten terugkomen in de boord, breide ik de bovenrand in die kleur. De fantasieafkanting uit de beschrijving vond ik er niet mooi uitzien, dus gebruikte ik een picotafkanting.
Het lapje begon er warempel al een beetje sokachtig uit te zien.

Voor de voet nam ik onderaan het beenstuk steken op. Eigenlijk moest er op de voorvoet ook een fair islerandje komen en ik was écht waar vast van plan daar opnieuw mijn best op te doen. Maar ik ben het gewoon simpelweg vergeten. Zo gaat dat dan, het einde van een project nadert, het volgende project lonkt en dan wil je te snel zijn. Tsja, ik heb het maar zo gelaten en vond het niet zo erg om op die manier onder nog een eventueel fair isle debâcle uit te raken.
(Al duurt dat niet lang hoor, in de volgende sokken komt nog meer fair isle aan bod.)

Ik heb dus weer een paar sokken bij. Het zullen zeker niet mijn lievelingssokken worden, maar de constructie ervan was weer eens wat anders.

Faithfully I knit all socks from the book: Breien to go, sokken. Even the socks I don't particulary like. I wouldn't be tempted to knit the Kriskras socks, although the construction is quite apart. For the leg you have to knit a rectangular piece and sew that together at the short sides.

Then you pick up stitches at the top of the tube for the border. The description of that border wasn't quite right in my book, but that I could tackle. The fair isle part altough was something else. In precaution I used needles a halve size higher, but even then those rows were so thight I couldn't pull the border over my heel. So I left that part out, instead I've knitted the top of the border in the colour of the leg. I didn't like the fantasy bind off either, so I replaced that by a simple picot bind off.

After that I picked up stitches for the foot. On the forefoot I should have knitted again some rows in fair isle, but with the end of this project in sight I forgot about that. I don't regret forgetting those rows. Although the coming up socks are containing much more fair isle...so the escape is temporary.

So I have another pair of socks, they won't become my favourite ones, but for once it was fun to knit socks with an different construction.

Mountain Breeze Faroese Shawl

Ik startte eerder al met dit garen in een mengeling van wol en zijde, een tweede Campside. Maar in het laatste eyeletpatroon zat een fout en bovendien vond ik het garen niet zo mooi voor dit patroon. Ik vond het te glanzend en dat gaf naar mijn gevoel de sjaal iets acrylachtigs. Dus ben ik dapper geweest en heb de sjaal - die bijna af was - helemaal uitgehaald en heb een ander patroon gezocht waar dit garen beter bij zou passen.

Het patroon van de Mountain Breeze Faroese Shawl sprak me meteen aan. De ribbelsteek geeft aan de sjaal een gezellige uitstraling, bovendien zou die de glans wat breken. De brede spie maakt hem ook net iets anders dan een gewone driehoekssjaal en het ajourpatroon zorgt voor een verfijnde uitstraling.

Wat het garen betreft was ik wel verbaasd door de reactie van twee dames op de SnB. Beiden zeiden ze dat het zo'n mooi garen was, en dat er vast zijde inzat want die zijdeglans, die herken je meteen ;-) 
Er schort dus duidelijk wat een mijn garenkennis! Toch blijf ik denken dat er iets synthetisch in het garen zit. Toen ik de sjaal van de blockmat haalde knetterde hij behoorlijk, kan dat als er enkel wol en zijde inzit?

In elk geval ben ik erg blij met de sjaal op zich. Hij valt mooi, is goed van grootte en ribbelsteek gecombineerd met ajour: dat smaakt naar meer!

I started earlier a second Campside with this yarn. But I made a mistake in de last eyelet pattern, furthermore I didn't like the shine of the yarn in this shawl, it made it look synthetical in my opinion. So, I've been brave and ripped the shawl, although it was almost finished. I searched for another pattern that would sooth this yarn better.

The Mountain Breeze Faroese Shawl attracted me immediatly. The garter stich would temper the shine and give the shawl a cosy feeling. The broad gusset makes the shawl different from the usual triangel shawl and the lace pattern adds elegance.

Concerning the yarn I was gobsmacked by the remarks of two ladies at the SnB. They admired the yarn, saying that it most definitely was containing silk, that typical shine was so recognizable  ;-)
My knowledge of yarn ails definitely! Still, I keep thinking that the yarn contains something synthetic. When taking the shawl from the block mat, it crackled. Is that possible when a yarn only contains wool and silk?

Anyway, I'm happy with the shawl. It drapes nicely, the size is perfect and the garter stitch combined with lace: that tastes morish!

Knit & Knot @ Tilburg

Een bekentenis: het was de eerste keer dat ik een brei- en haakbeurs bezocht. Echt... 
De simpele verklaring daarvoor is dat we deze in België niet hebben, dus de meeste beurzen zijn een heel eind weg zodat je er al een  weekend voor moet uitrekken. Als je dan ook nog van het openbaar vervoer gebruik moet maken, tel je kosten dan maar uit. En dan heb je nog geen bolletje wol, en daar ga je immers voor.

Enfin, dit jaar gaat het anders zijn. Met mijn compagnon de route zouden we dit jaar de beurzen eens gaan afschuimen, zij vindt lange afstanden afleggen met de auto geen punt. En zo geschiede...bijna. Zwolle verdween in een winterprik. Maar hoera, hoera, de volgende beurs was dus Knit en Knot in Tilburg, lekker dichtbij! Maar hier gooiden andere perikelen weer roet in het eten voor mijn compagnon. En net toen kwam Hema een leuke oplossing brengen: die hadden net onlangs een promo NS-ticketverkoop, een dagretour voor maar 19 euro. Alsof ze het wisten...

Ik dus op weg! De treinverbinding Leuven - Tilburg is eigenlijk wel vlot en intussen heb ik lekker lapjes zitten haken. Aangekomen in Tilburg ging ik - in bijna looppas - naar de Koepelhal. Die ligt 800m van het station, daar zou ik snel zijn. Of toch niet? 800m, zo ver is dat toch niet? Was ik niet al veel verder? Ik leek Tilburg wel uit te lopen. Bij een witgoedhandelaar ging ik het maar even vragen. De Koepelhal???? Nog nooit van gehoord! Even aan de collega vragen. Ik hoorde gelukkig al positieve geluiden vanuit de achtergrond komen: oef! Ik moest een eindje terug, tunneltje onderdoor en daar was het. 

A confession: this was my first visit to a knit - and crochet fair. Really! The simple explanation is that we don't have them here in Belgium. Most fairs are quite a long way so you need a whole weekend for it. And if you need to use public transport, do the math and you even don't have any yarn yet.

But this year it would be different. With my 'compagnon de route' we would skim the fairs. She doesn't mind to drive long distances. So it happend...almost. Zwolle was cancelled due to a cold snap. But hurray, hurray, next fair was Knit en Knot in Tilburg. But other perils threw a spanner in the works for my companion.. Luckely Hema came with a nice promotion: NS day tickets at low cost. As if they knew...

So I went. The connection Leuven - Tilburg was rather smooth and I crocheted some granny squares on the way. Arriving in Tilburg I went - almost running - for the Koepelhal, it was nearby only 800 mts. That is not far. But, wasn't I walking already more than 800 mts? It was as if I was walking out of Tilburg. I went in a local electro shop to ask for the directions. The man was puzzled. Luckely his collegue knew the directions.

Uitgehongerd moest ik eerst even een broodje eten en kon ik de gezellige drukte aanschouwen. Ik heb nog nooit zo snel een broodje binnengewerkt: ik zat vlak bij de stand van Atelier Wol en Zijde en die zoog me zo ongeveer aan. Stond met stip op mijn lijst met te bezoeken standen. Ik kocht er dan ook de wolletjes die ik op het oog had: een streng mooi blauwe (dankjewel om die voor me te zoeken) Marina van Manos Del Uruguay en een streng Boots sokkenwol van Schoppel Wolle

Famished I needed a sandwich first, while watching the bustle. I've never eaten a sandwich so quickly: a sat next to the stand of Atelier Wol en Zijde and that almost drew me in. This stand was high on my list. I bought the yarns that I had in mind: a hank blue (thanks for looking for it!) Marina by Manos Del Ururguay and a hank Boots sock yarn by Schoppel Wolle.

 

Bij Knitted Knots vond ik een leuk hebbedingetje als troostprijs voor mijn afwezige compagnon en voor mezelf ook een natuurlijk.

At Knitted Knots I found a little present for my absent compagnion, and one for me too ofcourse...

In het midden van de zaal kon je meehaken aan wat in 2018 de grootste gehaakte deken van de wereld moet worden. 

At the centre of the hall you could crochet along on what will be the biggest blanket of the world in 2018 

Bij Wol en Co stond ik de zwijmelen bij de cones van Holstgarn. Ik koos een petroleumblauw in het Coast garen en een groener garen in Supersoft. Bij het afrekenen viel mijn oog op de projectzakjes, dus daar nam ik ook gauw nog een van mee. De balletjes zouden door de opwindman gemaakt worden terwijl ik even koffie ging drinken. 

At Wol en Co I stood basking at the cones by Holstgarn. I choose petroleum blue in the Coast yarn and a green in Supersoft. When settling the bill I saw the projectbags, so I took also one of them. My cakes would be winded by the winding man while I went for a coffee.

Toen ik mijn balletjes ging halen viel mijn oog op nog wat: een handige sock ruler, dus die ging ook nog snel mee.

Fetching my cakes my eyes fell on this sock ruler, couldn't resit to it, so from now on: perfect fitted socks.

Natuurlijk heb ik nog veel meer moois gezien. Ik kijk dan ook al uit naar de volgende editie. Maar eerst Rijswijk volgende mand!

Ofcourse there was much more, so I'm looking forward to a next edition. But first: Rijswijk next month!

Het is nog geen lente - It ain't spring yet

 



Een paar 6-ply sokken kan dus nog goed van pas komen. Eigenlijk dacht ik aan het eind van vorige winter al dat ik een voorraad dikkere sokken moest aanleggen.Maar met dit nieuw paar staat de teller altijd nog maar op 2. 

A pair of 6-ply socks can still come in handy. Actually, I tought at the end of last winter I could use a pile of warmer socks. Well, I have two pairs now. Not exactly a pile...


 






Gelukkig zitten er tussen de 4-ply garens ook varianten die een beetje dikker uitvallen, met daaronder nog een dunne katoenen sok heb ik vooralsnog geen afgevroren tenen.

Luckily, I have 4-ply socks which are a bit thicker. I wear thin cotton socks underneath them, so up till now I had no frozen toes yet.

Bij deze sokken is het been gebreid in een tweekleurige halve patentsteek. Dat maakt ze lekker dik en doet wat aan beenwarmers denken.

In these socks the leg is knitted in a two coloured half fisherman's rib. This stitch gives a thick squishy texture and made me think of leg warmers.

De streepjes die in de voet voorzien waren liet ik achterwege, omdat het contrast tussen mijn kleuren niet supergroot is en omdat...pfffft, streepjes extra aandacht vragen. Een dikke foei voor mezelf want ik had hier de techniek voor de 'jogless stripes' die we moesten oefenen voor 'Het Betere Breien' kunnen toepassen. Er is toch iets met huiswerk wat een mens wat weerspannig maakt. Ik dacht dat dat zou beteren met ouder worden, maar nee, het is en blijft eigen aan het beestje: eerst zijn er de beste en nog meer intenties, dan volgt het uitstellen om uiteindelijk enkel met het hoogstnodige te eindigen. En daarbij natuurlijk de intentie om het 'later' nog eens grondig te bekijken.

I left out the stripes in the foot part, because the contrast between my colours isn't that big and because...sigh, ...they ask for more attention whilst knitting.Shame on me, because we are supposed to excercise the 'jogless stripes' technique for the course 'Advanced Knitting'. There is something about homework that made people a bit mulish. I tought that kind of behaviour would get less by getting older. But it seems inherent. First there are the best and even more good intentions, then the procrastination starts to end ultimately with the minimum required. Ofcourse again with the good intention to review all at a later time.



 

Maar in elk geval heb ik dus weer een paar dikkere en knusse sokken. 

But anyway, I have another pair of warm socks.

Top down poncho

Tijdens de zomersolden kocht ik in 't Wolwinkeltje 5 strengen Colourscape Chunky van Rowan. Ik zou later wel bedenken wat ik er van zou breien.

During the summer sales at 't Wolwinkeltje I bought 5 hanks Colourscape Chunky by Rowan. I would decide later what to do with it. 

 



Nu het 'winter' is vond ik een poncho wel een goed idee. Altijd leuk als een extra laag over een jas bij koud weer. Ik koos voor de zekerheid een eenvoudig top down model op Ravelry (wat zouden we zijn zonder Ravelry?!) omdat ik niet zeker was hoever ik zou komen met mijn garen.


Now it is 'winter' , I found it a good idea to knit a poncho. I like it as an extra layer over a coat when it is freezing cold. I choose a simple top down pattern on Ravelry (where would we be without Ravelry?!) because I wasn't sure how far I would come with my yarn.







Vooruit ging het wel met naalden 8, uiteindelijk had ik zelfs wat van het garen over en is de poncho te groot voor mezelf, of vooral te lang. Ik had hem korter kunnen maken, maar wat zou ik dan nog met de rest van het garen kunnen doen? Dat zou dan waarschijnlijk toch voor de eeuwigheid in de woldoos belanden. Dus, ik kon het maar beter zo goed mogelijk opgebruiken. Het zal dus een poncho voor iemand anders worden.

On 8 mm needles it was a quick knit. At the end I even had some yarn left over and the poncho is too big for me, mainly too long. I could have frogged part of it to make it shorter, but then the leftover yarn would possibly end up in the woolbox forever. So better make good use of it. This poncho will be therefore for someone else.

Over het model ben ik ook niet 100% tevreden. Een poncho gemaakt uit twee delen vind ik mooier om de schouders vallen, dan dit top down model.

The model doesn't please me 100%. I like more a poncho made of two pieces, as that shapes better around the shoulders, than a top down model like this.

Maar warm is hij wel. En praktisch kan hij ook zijn, om met de hond te gaan wandelen bijvoorbeeld...  ;-)

But warm it is. And practical too, to go for a walk with the dog for instance...

Happy feet

Toen ik het Neon Stripes sokkengaren zag bij 't Wolwinkeltje, leek het klaar te liggen voor 'mijn drie mannen'. Geen idee of ze zin hebben in zelfgebreide sokken, maar met een verkooppraatje over garen dat oplicht in het donker moesten ze toch wel te overhalen zijn.
Het was donker toen ik samen met medebreister Myriam 't Wolwinkeltje verliet. We gluurden in de zak met wol, haalden hem er even uit, maar we zagen niets oplichten. In de auto checkten we het met de binnenverlichting aan, probeerden het met de dashboardverlichting maar nog steeds niks. Myriam vond dat ik de bollen maar even voor de koplampen moest gaan houden, maar dát deed ik toch maar niet, we deden al gek genoeg!

When I spotted the Neon Stripes sock yarn at 't Wolwinkeltje, it seemed to be waiting for 'my three boys'. No idea if they would like knitted socks, a sales talk about yarn that lights up in the dark should win them over I thought.
It was dark when I left the shop with fellow knitter Myriam. We took a peep in the bag, took it out of the bag, but no lighting up. In the car we checked it with the interior lighting, the dashboard light but still nothing. Myriam suggested I should step out of the car to hold the yarn at the headlight. I didn't, we were acting crazy enough as we were!

Thuis ging ik meteen online zoeken hoe het met dat garen zat: lichtte het nu op één of andere manier op of niet? Ik vond niks! Het enige wat ik nu nog kan hopen is dat het oplicht onder black light.
Zo heb ik de op handen zijnde sokken ook aangekondigd bij de jongens. En hoe cool dat wel niet zou zijn op de schoolfuif in februari.
Het leek hen wel wat, ik breide er regelmatig aan in hun bijzijn en ze informeerden af en toe naar een stand van zaken.

At home I searched online about this yarn, but didn't find out more. The only thing I could hope for, is that it will light up under black light.
That's how I announced the socks that were under way, and how cool they would look at the school party in February. 
They seemed interested, I knitted on the socks several times in their presence and they informed regulary how the socks were going. 

 

En toen waren ze af en had ik een leuke foto shoot van zes gestreepte voeten in gedachten. Buiten, want daar is het licht best om de kleuren weer te geven. De voeten in leuke posities op de gesloten houten zandbak, vanwege de mooie achtergrond.
Ze trokken de sokken alledrie enthousiast aan. Dat vond ik al een overwinning: zelfgebreide sokken schuiven niet altijd zo vlot over je voeten als winkelsokken, maar ze trokken ze geduldig op hun plaats.
Ik vertelde hun hoe ik de foto shoot zag. Broek oprollen tot boven te knie zodat ik enkel hun mooie sokkenvoeten zag en er geen storende broek half in beeld zou hangen. We zouden het buiten op de zandbak doen, dus moesten ze even wat aan hun voeten om tot daar te lopen.
Daar hield de medewerking op. Jongens van 7, 9 en 11 aan het eind van een schoolweek, tsja, die zet je niet zomaar in de positie die je in gedachten hebt. Duwen en trekken is onvermijdelijk en waarom buiten als binnen ook kan.


Finally I finished the three pairs and I had a lovely foto shoot of six striped feet in mind. Outside, because of the light, their feet in nice positions, the wooden cover of the sandpit as background.
They put the socks on. That was a win already: knitted socks don't slide as easely over your feet as bought socks.
I tould them about my foto shoot plans. Rolling up their trousers above the knee, so their striped feet were in good view. We would go outside to the sandpit, so they need to put something on their feed for that short walk.
Thats when their cooperation stopped. Boys of 7,9 and 11 at the end of schoolweek are not interested in such fussy things.

 

Toch één foto van de drie samen, bijna goed gelukt. Ik stelde voor dat ze dan zelf maar wat posities bedachten. Zo geraakten ze toch wat op dreef, al was het kwestie van snel zijn, zeker niet te denken aan achtergrond of broekspijpen die sokken half verborgen. En dat we uiteindelijk buiten waren op kousenvoeten en dat die onderaan een modderkleurtje kregen, daar moest ik me maar over zetten.
Benieuwd of de sokken de schoolfuif zullen halen en of we ooit te weten gaan komen of ze nu oplichten of niet...

I managed to take one picture with six feet on it. I suggested them to think of poses themselves. Finally they got going. Although  I had to be quick, not thinking about background or trouser legs hanging over socks. We even ended up outside, on bare socks. That some of the socks ended up somewhat muddy I had to endure.
Curious if the socks will last till the schoolparty and if we ever will know if they light up or not...