Een deken en warme pantoffels

Zaterdag ging in 't Wolwinkeltje een nieuwe breicursus van start. Een ware uitdaging deze keer, we startten met de Jubilee Throw van Rowan, ontworpen door Kaffe Fasset.

Aan enthousiasme geen gebrek, maar bij het proeflapje werd er al heel wat gezucht en gesakkerd. Het eerste blok wordt in fair isle gebreid, niet in het rond zoals meestal, maar in heen- en weer gaande naalden. We doen het ook tweehandig: je breit één kleur met de linkerhand, de andere kleur met de rechterhand.
Hoewel ik voor de rest overwegend linkshandig ben, weigert mijn linkerhand vlot te breien. Heb er even op gelet bij het gewoon breien en mijn linkerhand en dan vooral mijn wijsvinger doet heel wat werk zoals priem vasthouden en steken tegenhouden. Terwijl deze wijsvinger bij het fair isle breien de draad moet leiden en dus 'vrij' moet zijn. Hij wil het niet. Hij is compleet getraind en geprogrammeerd voor zijn eerdere taken. Dus nu probeer ik ook tijdens het gewoon breien mijn linkerwijsvinger een beetje werkeloos in de lucht te houden. Misschien ontwent hij zo een beetje...
Bijgevolg ben ik dus nog niet verder dan wat gebroddel aan een proeflapje. Maar ik ga stug door!
Als ik het proeflapjesstadium voorbij ben, kom ik voor een nieuwe horde te staan: de kleuren. We beginnen met het blok rechtsonderaan, het bruin-okerkleurig. Dat zijn niet echt mijn kleurtjes. Maar durf ik aan een ontwerp van de master himself te gaan sleutelen? En als ik de kleuren van één blok verander, gaat dat dan niet vloeken bij de rest? Tips zijn welkom!
Dit is de eerste lading kleurtjes - felted tweed dk -  die we kregen:

Als ik het bruin nu eens vervang door het turquoise? Of door bordeaux?

De dames aan het werk, en moeilijk is het, want zelfs Gerda en Rosemie raken wel eens de draad kwijt en gaan dan bij elkaar te rade  ;-)

Gelukkig zijn er ook makkelijker projecten, die tussendoor even gefabriceerd worden. Zo moest er tegen zondag een cadeautje klaar zijn, iets voor een koukleum. Gevilte pantoffels leken me daarvoor ideaal. Ik ging aan de slag met Clowncolor Wash+Filz-it!  van Schachenmayr en een bijbehorend patroon.

Het gebreide resultaat ziet er altijd een beetje reusachtig uit:

Maar na het wassen komt het helemaal goed!

Crazy Patchwork

Het is zover, vandaag startte de eerste van zeven cursussen die ik dit jaar bij 't Wolwinkeltje ga volgen. Het voelde bijna als een eerste schooldag: een nieuwe techniek - deze keer Crazy Patchwork, een nieuw project - voor mij wordt het een naai-etui en vooral ook oude bekenden weerzien.

De voorbereiding begint thuis, stofjes bij elkaar zoeken en er alvast wat mee puzzelen.

 

Van de chaos naderhand heb ik geen foto. Ik heb gewoon de stoffen die ik niet zou gebruiken opgeplooid en terug in de dozen gedaan. Nogal willekeurig, aangezien ik er zelf niet goed meer wist wat ook alweer het oorspronkelijke sorteeridee was. Want dat was er wel...ooit. Nu ja, geen nood, als ik op zoek ben naar stofjes, haal ik toch sowieso alles uit de kast dozen.

Tijdens de les was het zoals gewoonlijk gezellig. Naast de noeste arbeid wordt er gekletst dat het een lieve lust is. Dat kan gaan over de toestand van de wereld tot meer luchtiger onderwerpen. Wanneer we aan die laatste toe zijn is het schaterlachen te horen tot in de winkel. Onze welgemeende - nu ja...- excuses daarvoor.

Merk de quilt op van Fong, gemaakt met Kaffe Fassetstoffen en vooral: samengesteld onder het kennersoog van Kaffe Fassett himself en Brandon Mably. Zij gaven vorige zomer een workshop over het combineren van kleuren en motieven.

De Crazy Christmasquilt in wording van juf Hilde.

Ik wil met deze techniek een naai-etui maken, een klein project in de hoop dat het ook daadwerkelijk af is als de cursus eindigt. Er zitten nog teveel onafgewerkte patchworkprojecten in dozen. Tsja dozen...ik heb er veel van. Handig, dat wel!

Maar bij deze is dus het Crazy Patchen van start gegaan. Leuke techniek, al moet ik er precies wel op gaan letten dat mijn klein project niet uit microscopisch kleine stukjes gaat bestaan...

Wordt vervolgd...

Opendeur 't Wolwinkeltje

Opendeur in 't Wolwinkeltje, daar keek ik naar uit. Het is een gelegenheid om schaamteloos bolletjes bijeen te graaien. Nu ik in een breimanie ben was dat het doel.

Maar een mens moet zijn doelen soms wat verleggen.
Toen ik bij 't Wolwinkeltje aankwam stond er een tafel en stoelen buiten, op de tafel patchworkboeken en -materiaal, achter de tafel Hilde, de 'patchworkjuf'. Rosemie kwam ook net buiten met de vraag om bij Hilde te gaan zitten en de boodschap: hier maak dit maar. Ik kreeg een pakketje voor een log cabin speldenkussentje in mijn handen geduwd.
De bolletjes wol moesten noodgedwongen wachten. Er moest ook nog snel een bril gehaald worden, want ik vergat de mijne op het werk. En voor ik het wist was ik dus aan het patchen...

Onder het alziend en soms vóórziend oog van Hilde. Maar ik morde niet, het was gezellig en ik leerde meteen de paper piecing techniek, die had ik nog nooit gebruikt. Bovendien was het alweer een paar maanden geleden dat ik patchte, shame on me! Het werd dus hoog tijd om er weer in te komen, want overmorgen begint er een nieuwe cursusreeks.

Dus ik maakte het speldenkussen braafjes af. De stoffen zijn van Kaffe Fasset en ik vulde het kussentje met restjes fiber fill en gedroogde lavendel.

Uiteindelijk kwam ik toch nog bij de wolletjes terecht en ik was niet de enige die aan het graaien was.

 Gelukkig toverde Luk een doos tevoorschijn waarin ik de buit kon verzamelen.

 

En die buit was weer goed!

Weer meer dan genoeg materiaal voor nieuwe ideeën en projecten...

Hitchhicker en een ludieke string

Neen, ik kwam geen hitchhicker in een string tegen. Ik breide beiden wel. Alles kan!

De Hitchhicker is één van de geweldige patronen van Martina Behm. Verrassend simpel, verslavend ook. Op Ravelry zie je hoe populair dit ontwerp is en wat mensen er zelf nog bij bedenken. Ik denk dat het voor mij ook niet bij deze ene zal blijven.

Mijn Hitchhicker breide ik met Estio van Lang. En fijn garen voor mij, want het 'piekt' niet. Ik word bijna wanhopig van alle mooie garens die ik zie en waar ik dingen mee wil maken die ik zelf niet zal kunnen (ver)dragen. Het moeten dus allemaal cadeautjes worden...er zit er inmiddels weer eentje in de pijplijn. Gelukkig verjaren mensen jaarlijks, of ze dat nu fijn vinden of niet. Geen enkele datum wordt echt geschrapt, ook niet op vraag!  ;-)

Dan die string. Dat idee ontstond toen ik bij de foto van het begin van een triangle sjaal, de vraag kreeg of dat een string was. De vraag kwam van een man, natuurlijk. Er wordt dan algauw wat over en weer gegrapt. Dus deze man kreeg gisteren op de fuif voor zijn 40ste verjaardag zijn eigen OHL-string. Ook hiervoor vond ik op Ravelry het patroon.

Of hij draagbaar is wil ik betwijfelen, maar ach, er mag ook al eens iets ludieks gebreid worden.
Maar nu is het weer volle gas vooruit, er moeten nog een hele boel serieuze dingen afgewerkt worden...

Kous met gaatjes

Ik dacht dat ze passé waren, ajoursokken.
Maar in 'Breien to go: sokken' staan er verschillende. En ik wil alle sokken die er in staan breien, dus ontkom ik er niet aan.
In het boekje staan ze in ecru, echt heel klassiek.

In die versie zie ik ze me niet dragen, maar kijk!

In een kleurtje zijn ze wel best leuk en draagbaar. Ik breide ze in Arwetta Classic van Filcolana, in petroleumgroen.

Zo, de sokkenlade raakt weer wat gevulder. Ik begin er naar uit te kijken om mijn zelfgebreide sokken ook daadwerkelijk te gaan dragen. Dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan. Echt. Ik vind het bijna zonde om ze te gaan dragen en ze bloot te stellen aan slijtage. Maar ik heb al meer dan een jaar geen sokken bijgekocht, dus het zal er wel eens van gaan komen. Ik ben nu blij met elke oude sok waar een gaatje in komt.

Recipe for a handmade winter. (Promofilmpje Katia)

Komt in orde met 7 cursussen in 't Wolwinkeltje in het vooruitzicht!! ;-))

Van sjaal naar sok, opendeur bij Dolce Lana en vrijgezellen op het terras van 't Wolwinkeltje

De sjaal die een paar sokken werd. Zo gaat dat immers met het Regia Creativ-garen. Het wordt niet als een bol aangeboden, maar als een eenvoudig gebreide sjaal. Op die manier kan je het kleurverloop al goed zien. De sjaal was in het middenstuk lichter gekleurd en ik zorgde er voor dat ik dit gedeelte voor de voet gebruikte. Kwestie van een wit voetje te proberen halen ofzoiets.

Vorige week hield Dolce Lana open deur. Ik kende de winkel van op Internet en vroeg me af of ik eens zou gaan piepen. Ik ben hier in Leuven immers goed voorzien van wol in 't Wolwinkeltje. Maar ja, nieuwsgierig als ik ben ging ik toch maar eens kijken. Ook met de belofte aan mezelf dat als ik dan al de moeite deed om tot daar te bussen en treinen, ik me ook gewoon mocht laten gaan. De voorraad is dus weer flink aangevuld en tijdens het laten gaan heb ik toch op een gegeven moment aan de noodrem getrokken. Anders werd het helemaal te gek!

Nu nog de tijd vinden om er wat mee te gaan doen. Ideeën genoeg, maar nog een aantal projecten op de naalden, twee kadootjes die dringend in elkaar gepriegeld moeten worden en vanaf oktober starten de cursussen 't Wolwinkeltje weer.

Daar schreef ik mezelf vandaag voor in, vorig jaar viste ik bij een paar cursussen achter het net wegens volzet, dus nu was ik er als de kippen bij om me voor zeven, jawel: ZEVEN, cursussen in te schrijven. Er zijn kleinere projecten bij zoals sokken, handschoenen en polswarmers maar ook heel uitdagende. De Jubilee Throw van Kaffe Fasset bijvoorbeeld. Ik moest eigenlijk even slikken toen ik de foto zag. Maar het moet er maar eens van komen om kleuren te leren inbreien.

Het zal wat gepriegel en gezwoeg en gezweet vragen, maar dat gaat altijd gepaard met dolle pret. Dat was ook vandaag zo, tijdens het 'vrij breien'. Als het weer het toelaat, zitten we buiten voor de winkel te breien en dat geeft heel wat bekijks. Opvallend is dat Nederlanders vaak enthousiast reageren, ze kennen dat helemaal niet in Nederland zeggen ze dan. Vreemd, als je het grote aantal Nederlandse handwerksites bekijkt.

Maar vandaag hadden we toch wel speciale bezoekers. Een groepje jongelingen had een vrijgezellendag en ze vonden dat de bruidegom moest leren breien. Dat moedigden wij dus enthousiast aan, en 'onze' Nicole nam deze taak op zich.

 

Wat die laatste foto te betekenen heeft kan ik hier fatsoenlijker wijs niet neerschrijven.

 In elk geval was de interesse gewekt, want de 'leader of the gang' wou het ook wel eens proberen.

En hij kon het! Dus volgens mij hebben die mannen vanaf vandaag een nieuwe hobby. Gedaan met voetballen, het wordt gezellig breien vanaf nu. Ze zijn zeker welkom.

Mocht iemand deze heerschappen kennen, verwijs ze dan naar deze site of stuur hun gegevens even. Die zijn we natuurlijk in alle  hilariteit vergeten vragen. Mochten ze zich héél erg opgelaten voelen bij deze foto's kunnen ze op eenvoudig verzoek en een paar naalden breien weggehaald worden.