Opendeur 't Wolwinkeltje

Opendeur in 't Wolwinkeltje, daar keek ik naar uit. Het is een gelegenheid om schaamteloos bolletjes bijeen te graaien. Nu ik in een breimanie ben was dat het doel.

Maar een mens moet zijn doelen soms wat verleggen.
Toen ik bij 't Wolwinkeltje aankwam stond er een tafel en stoelen buiten, op de tafel patchworkboeken en -materiaal, achter de tafel Hilde, de 'patchworkjuf'. Rosemie kwam ook net buiten met de vraag om bij Hilde te gaan zitten en de boodschap: hier maak dit maar. Ik kreeg een pakketje voor een log cabin speldenkussentje in mijn handen geduwd.
De bolletjes wol moesten noodgedwongen wachten. Er moest ook nog snel een bril gehaald worden, want ik vergat de mijne op het werk. En voor ik het wist was ik dus aan het patchen...

Onder het alziend en soms vóórziend oog van Hilde. Maar ik morde niet, het was gezellig en ik leerde meteen de paper piecing techniek, die had ik nog nooit gebruikt. Bovendien was het alweer een paar maanden geleden dat ik patchte, shame on me! Het werd dus hoog tijd om er weer in te komen, want overmorgen begint er een nieuwe cursusreeks.

Dus ik maakte het speldenkussen braafjes af. De stoffen zijn van Kaffe Fasset en ik vulde het kussentje met restjes fiber fill en gedroogde lavendel.

Uiteindelijk kwam ik toch nog bij de wolletjes terecht en ik was niet de enige die aan het graaien was.

 Gelukkig toverde Luk een doos tevoorschijn waarin ik de buit kon verzamelen.

 

En die buit was weer goed!

Weer meer dan genoeg materiaal voor nieuwe ideeën en projecten...

Hitchhicker en een ludieke string

Neen, ik kwam geen hitchhicker in een string tegen. Ik breide beiden wel. Alles kan!

De Hitchhicker is één van de geweldige patronen van Martina Behm. Verrassend simpel, verslavend ook. Op Ravelry zie je hoe populair dit ontwerp is en wat mensen er zelf nog bij bedenken. Ik denk dat het voor mij ook niet bij deze ene zal blijven.

Mijn Hitchhicker breide ik met Estio van Lang. En fijn garen voor mij, want het 'piekt' niet. Ik word bijna wanhopig van alle mooie garens die ik zie en waar ik dingen mee wil maken die ik zelf niet zal kunnen (ver)dragen. Het moeten dus allemaal cadeautjes worden...er zit er inmiddels weer eentje in de pijplijn. Gelukkig verjaren mensen jaarlijks, of ze dat nu fijn vinden of niet. Geen enkele datum wordt echt geschrapt, ook niet op vraag!  ;-)

Dan die string. Dat idee ontstond toen ik bij de foto van het begin van een triangle sjaal, de vraag kreeg of dat een string was. De vraag kwam van een man, natuurlijk. Er wordt dan algauw wat over en weer gegrapt. Dus deze man kreeg gisteren op de fuif voor zijn 40ste verjaardag zijn eigen OHL-string. Ook hiervoor vond ik op Ravelry het patroon.

Of hij draagbaar is wil ik betwijfelen, maar ach, er mag ook al eens iets ludieks gebreid worden.
Maar nu is het weer volle gas vooruit, er moeten nog een hele boel serieuze dingen afgewerkt worden...

Kous met gaatjes

Ik dacht dat ze passé waren, ajoursokken.
Maar in 'Breien to go: sokken' staan er verschillende. En ik wil alle sokken die er in staan breien, dus ontkom ik er niet aan.
In het boekje staan ze in ecru, echt heel klassiek.

In die versie zie ik ze me niet dragen, maar kijk!

In een kleurtje zijn ze wel best leuk en draagbaar. Ik breide ze in Arwetta Classic van Filcolana, in petroleumgroen.

Zo, de sokkenlade raakt weer wat gevulder. Ik begin er naar uit te kijken om mijn zelfgebreide sokken ook daadwerkelijk te gaan dragen. Dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan. Echt. Ik vind het bijna zonde om ze te gaan dragen en ze bloot te stellen aan slijtage. Maar ik heb al meer dan een jaar geen sokken bijgekocht, dus het zal er wel eens van gaan komen. Ik ben nu blij met elke oude sok waar een gaatje in komt.

Recipe for a handmade winter. (Promofilmpje Katia)

Komt in orde met 7 cursussen in 't Wolwinkeltje in het vooruitzicht!! ;-))

Van sjaal naar sok, opendeur bij Dolce Lana en vrijgezellen op het terras van 't Wolwinkeltje

De sjaal die een paar sokken werd. Zo gaat dat immers met het Regia Creativ-garen. Het wordt niet als een bol aangeboden, maar als een eenvoudig gebreide sjaal. Op die manier kan je het kleurverloop al goed zien. De sjaal was in het middenstuk lichter gekleurd en ik zorgde er voor dat ik dit gedeelte voor de voet gebruikte. Kwestie van een wit voetje te proberen halen ofzoiets.

Vorige week hield Dolce Lana open deur. Ik kende de winkel van op Internet en vroeg me af of ik eens zou gaan piepen. Ik ben hier in Leuven immers goed voorzien van wol in 't Wolwinkeltje. Maar ja, nieuwsgierig als ik ben ging ik toch maar eens kijken. Ook met de belofte aan mezelf dat als ik dan al de moeite deed om tot daar te bussen en treinen, ik me ook gewoon mocht laten gaan. De voorraad is dus weer flink aangevuld en tijdens het laten gaan heb ik toch op een gegeven moment aan de noodrem getrokken. Anders werd het helemaal te gek!

Nu nog de tijd vinden om er wat mee te gaan doen. Ideeën genoeg, maar nog een aantal projecten op de naalden, twee kadootjes die dringend in elkaar gepriegeld moeten worden en vanaf oktober starten de cursussen 't Wolwinkeltje weer.

Daar schreef ik mezelf vandaag voor in, vorig jaar viste ik bij een paar cursussen achter het net wegens volzet, dus nu was ik er als de kippen bij om me voor zeven, jawel: ZEVEN, cursussen in te schrijven. Er zijn kleinere projecten bij zoals sokken, handschoenen en polswarmers maar ook heel uitdagende. De Jubilee Throw van Kaffe Fasset bijvoorbeeld. Ik moest eigenlijk even slikken toen ik de foto zag. Maar het moet er maar eens van komen om kleuren te leren inbreien.

Het zal wat gepriegel en gezwoeg en gezweet vragen, maar dat gaat altijd gepaard met dolle pret. Dat was ook vandaag zo, tijdens het 'vrij breien'. Als het weer het toelaat, zitten we buiten voor de winkel te breien en dat geeft heel wat bekijks. Opvallend is dat Nederlanders vaak enthousiast reageren, ze kennen dat helemaal niet in Nederland zeggen ze dan. Vreemd, als je het grote aantal Nederlandse handwerksites bekijkt.

Maar vandaag hadden we toch wel speciale bezoekers. Een groepje jongelingen had een vrijgezellendag en ze vonden dat de bruidegom moest leren breien. Dat moedigden wij dus enthousiast aan, en 'onze' Nicole nam deze taak op zich.

 

Wat die laatste foto te betekenen heeft kan ik hier fatsoenlijker wijs niet neerschrijven.

 In elk geval was de interesse gewekt, want de 'leader of the gang' wou het ook wel eens proberen.

En hij kon het! Dus volgens mij hebben die mannen vanaf vandaag een nieuwe hobby. Gedaan met voetballen, het wordt gezellig breien vanaf nu. Ze zijn zeker welkom.

Mocht iemand deze heerschappen kennen, verwijs ze dan naar deze site of stuur hun gegevens even. Die zijn we natuurlijk in alle  hilariteit vergeten vragen. Mochten ze zich héél erg opgelaten voelen bij deze foto's kunnen ze op eenvoudig verzoek en een paar naalden breien weggehaald worden.

Kabeltopje en wees altijd dronken

Yep er is weer wat af! Een kabeltopje gebreid met garen dat ik al jaren geleden kocht. Het werd toen aan een verminderde prijs verkocht en tja, dan neemt een mens maar een pak mee voor je weet maar nooit. Intussen beschik ik over een voorraad voor heel wat 'je-weet-maar-nooit' momenten en projecten.

Zo ben ik ook maar eens wat begonnen met de 32 bollen coton fifty die ik ook ooit eens kocht aan verminderde prijs. Destijds was het de bedoeling om er een plaid van te breien, het is er nooit van gekomen. Dus toch maar even gezocht naar een wat groter project en ik zal in deze ronde sjaal toch wel een paar bollen kwijt kunnen me dunkt.

Dan die 'wees altijd dronken' in de titel van dit stukje. Mensen die me kennen fronsen nu even de wenkbrauwen, ik ben immers een overtuigde teetotaller. Maar het gaat hier om een gedicht van Baudelaire dat ik onlangs op de radio hoorde:

‘Wees altijd dronken! Dat is alles, het enige wat er toe doet. Om niet de helse last te voelen van de Tijd die je schouders breekt en je naar de aarde drukt, moet je je onophoudelijk bedrinken.

Maar waaraan? Aan wijn, aan poëzie of aan deugdzaamheid, net wat je wilt. Maar bedrink je.

En mocht je soms ontwaken op de trappen van een paleis, in het groene gras van een greppel, in de sombere eenzaamheid van je kamer, en merken dat de dronkenschap al verminderd of verdwenen is, vraag dan aan de wind, de golven, de sterren, de vogels en de klok, aan al wat vliedt, al wat zucht, al wat rolt, zingt of spreekt, vraag dan hoe laat het is; en de wind, de golven, de sterren, de vogels en de klok zullen je antwoorden: “Het is tijd om dronken te worden! Bedrink je om geen gemartelde slaaf van de Tijd te zijn; bedrink je altijd maar weer! Aan wijn, poëzie of aan deugdzaamheid, net wat je wilt.’

charles baudelaire (1821-1867) vertaling © menno wigman (uitgeverij voetnoot amsterdam, 1998)

Het sprak me meteen aan. Voor mij is handwerken mijn bron van dronkenschap. Ik heb het zelf in handen, bepaal en beslis zelf wat er al dan niet gebeurt. Dat staat los van tijd en andere dingen om me heen. Dingen die fijn zijn maar ook behoorlijk kunnen tegenvallen. Altijd is er een handwerk dat je opnieuw kan creëren, doelen doet stellen en houvast biedt.

Dus deze vorm van dronkenschap wil ik wel graag promoten. 

Ajourvestje (FO 10/2013)

Zo, mijn jaardoel van 10 afgewerkte projecten is bereikt! Een periode van werkloosheid is daar niet vreemd aan. Gelukkig eindigt die periode binnenkort, al hoop ik op handwerkvlak even productief te blijven.

Het ajourvest is dus eindelijk afgeraakt. Breien was niks, het is het in elkaar zetten waar bij mij het schoentje wringt. Voor gewone tricotsteek heb ik veel geleerd van you-tubefilmpjes. Maar bij ajour is dat iets moeilijker toepasbaar. En dan die 'mouwkoppen'....ik had meer 'kop' dan 'armuitsnijding', dat was dus een beetje 'foefelen' geblazen. Ook de overgang van het bovenste, afgekante rechte gedeelte van de kop, naar de schuine kant verliep niet zonder slag of stoot. Ik bleef en blijf daar 'teutjes' houden. Hopelijk verdwijnen ze wat door het vest te dragen.

En dragen zal ik het, snel en veel. Want het vestje past maar net. Ik maakte nochtans een proeflapje. In de rapte, want proeflapjes zijn niet echt aan mij besteed. Aangezien ik het model met een andere naald breide dan opgegeven voelde ik me verplicht om er toch eentje te maken. Het leek me allemaal wel goed te komen. Ik wilde het sowieso wat strakker als in het boek. Het zit strak...

Een beetje frustrerend, maar het belet me niet verder te priegelen.  Project 11 is zo goed als af:

en nu het wat frisser weer wordt, kom ik misschien weer eens toe aan quilten. Om zeker niet zonder inspiratie te vallen liet ik me daarnet nog verleiden om nog maar wat ideeën bij te kopen. Tsja....een mens moet wat...